கயார் (தேங்காய் நார்)

தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை எழுதிய ‘Kayar’ நாவலைப் பற்றி ஒரு விசித்திரமான உண்மை உண்டு; இது வெறும் நாவல் அல்ல, சுமார் இருநூறு ஆண்டுகால வரலாற்றின் ஆவணப் பதிவேடு. சுமார் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட இந்த பிரம்மாண்டமான படைப்பை, அவர் எழுதி முடித்தபோது அந்தப் பிரதியின் எடை மட்டும் பத்து கிலோவிற்கும் மேல் இருந்தது என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா?

குட்டநாட்டின் சேற்று நிலங்களில் ஈரமான மண்ணின் வாசனையையும், நெற்பயிர்களின் பச்சை நிறத்தையும், காலத்தின் ஓட்டத்தையும் ‘Kayar’ கண்முன் கொண்டுவருகிறது. [short pause] ஒரு தலைமுறையின் வீழ்ச்சியும் மற்றொரு தலைமுறையின் எழுச்சியும் இங்கு வெறும் கதையல்ல, வாழ்வின் இயக்கம்.

நான்கு சுவர்களுக்குள் நடக்கும் ஒரு விவாதத்தை நினைவுபடுத்துகிறேன். நிலப்பிரபுத்துவத்தின் இறுக்கமான பிடியிலிருந்து, நவீனத்துவத்தின் காற்று வீசத் தொடங்கும்போது, ஒரு முதியவர் கேட்கிறார்: “இந்த நிலம் நம்மை ஆள்கிறதா, அல்லது நாம் நிலத்தை ஆள்கிறோமா?” அதற்குப் பதிலளிக்கும் இளைஞனின் குரலில் புரட்சியின் தீப்பொறி தெரிந்தது. இந்த இரு துருவங்களுக்கு இடையில் தான் கேரளத்தின் சமூக வரலாறு ஊசலாடுகிறது.

[medium pause]

தகழியின் எழுத்து நடை, ஒரு நிபுணத்துவம் வாய்ந்த சிற்பியின் உளி போல நுணுக்கமானது. “மனிதன் மண்ணோடு கொண்ட உறவு, ஒரு கயிற்றைப் போல—அது பிணைக்கும், சில சமயம் கழுத்தை நெரிக்கும்,” என்று அவர் குறிப்பிடும் இடம் மிக அற்புதமானது. நில உரிமைக்கான போராட்டம், ஜாதி வேற்றுமைகள், கம்யூனிசத்தின் வருகை என ஒவ்வொன்றையும் அவர் மிக நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

இந்த நாவல் சொல்ல வரும் ஆழமான உண்மை ஒன்றுதான்: அதிகாரமும் சொத்தும் மாறலாம், ஆனால் மனிதனின் வேட்கையும், மண்ணின் மீதான அவனது பிடிவாதமும் என்றும் மாறப்போவதில்லை. [sigh] வர்க்க மோதல்களின் பின்னணியில், அதிகாரத்திற்காக மனிதன் எப்படித் தன்னைத்தானே அழித்துக் கொள்கிறான் என்பதை இப்படைப்பு அப்பட்டமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.