ஒரு தேசத்தின் கதை (ஒரு நிலத்தின் கதை)

அதிரணிப்பாடம் எனும் ஒரு கிராமத்தின் கதையை, எஸ்.கே. பொற்றெக்காட் வெறும் காகிதத்தில் எழுதவில்லை; ஒரு காலத்தின் ஆன்மாவை அப்படியே இதில் கடத்தியிருக்கிறார். ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த நாவலில் வரும் அதிரணிப்பாடம் என்ற அந்த நிலப்பரப்பு, வெறும் கற்பனையல்ல; அது எழுத்தாளரின் நினைவுகளிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த ஒரு கால இயந்திரம்.

[short pause]

அதிரணிப்பாடத்தின் அந்திப்பொழுதுகளைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பழைய வீட்டின் மரச்சட்டங்கள் மெல்ல மழையில் நனைகின்றன. ஈர மண்ணின் வாசனை காற்றில் பரவிக்கிடக்கிறது. அந்த அமைதியான மாலை நேரத்தில், கோவிந்தன் நாயர் தன் வாழ்வின் அர்த்தத்தைத் தேடி அலைகிறார். சாதியக் கட்டுப்பாடுகள் இரும்புக் கவசங்களாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்த அந்த காலத்தில், மனிதாபிமானம் எப்படிச் சிறு துளிராக வெளிப்படுகிறது என்பதை எஸ்.கே. பொற்றெக்காட் அற்புதமாக விவரிக்கிறார்.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. கோவிந்தன் நாயர் ஒரு பழைய மரத்தடியில் நின்று வானத்தைப் பார்க்கிறார். அப்போது அவருக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு எளிய மனிதன் கேட்கிறான்: “நமக்கு சுதந்திரம் கிடைத்துவிட்டதாக நினைக்கிறாயா, நாயரே?” அதற்கு நாயர் மெல்லிய குரலில் சொல்கிறார்: “சுதந்திரம் என்பது வீதிகளில் கொடி ஏற்றுவது மட்டுமல்ல, நம் மனதின் அடிமைத்தனத்தை உடைப்பது.” [medium pause]

இந்த நாவல் உண்மையில் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறது? அது காலத்தின் ஓட்டத்தையும், மனிதன் மாறும்போது சமூகமும் எப்படித் தன் தோலை உரித்துக்கொண்டு புதுப்பொலிவு பெறுகிறது என்பதையும் காட்டுகிறது. நவீன கல்வி உள்ளே நுழையும்போது, பழமைவாதம் எப்படித் தவித்துப் போகிறது என்பதைப் படிக்கும்போது ஒருவிதமான விசித்திரமான வலி நம்மைத் தொற்றிக்கொள்ளும்.

பொற்றெக்காட்டின் எழுத்து நடை ஒரு ஓவியத்தைப் போன்றது. “காலம் என்பது நதி அல்ல, அது நாம் நடந்து செல்லும் ஒரு நீண்ட பாதை” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், நம்மை ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கு உள்ளாக்குகின்றன. [sigh]