ஆவலியோ

குஜராத்தின் வறண்ட மண்ணின் வாசம் வீசுகிறது. மதிய வெயில் மரங்களின் நிழலைச் சுருக்கி, தரையில் கோலமிடுகிறது. அந்தத் தனிமையான வீட்டிற்குள், சுவர்கள் பழைய நினைவுகளைப் சுமந்து நிற்கின்றன. காற்றின் மெல்லிய அசைவு கூட ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்லத் துடிப்பது போலிருக்கிறது. இந்த அமைதிக்கு நடுவே, ஒரு மனிதனின் அகப்போராட்டம் வெடிக்கிறது. இதுதான் பன்னாலால் படேல் எழுதிய “Aavaliyo”.

இந்தக் கதையின் ஒரு காட்சியை என்னால் இன்னும் உணர முடிகிறது. அங்கு நடக்கும் ஒரு உரையாடல் வாழ்வின் எதார்த்தத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. கதாநாயகன், தன் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும், காலத்தின் மாற்றத்திற்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறான். ஒரு பக்கம் பாரம்பரியத்தின் வலுவான வேர்கள், மறுபக்கம் நவீன உலகின் புதிய காற்று. இந்த இரண்டுக்கும் இடையே அவன் நடத்தும் ஊசலாட்டம் தான் இந்த நாவலின் ஆன்மா.

[sigh]

அந்த மனிதனின் உள்மனம் இப்படித்தான் ஓடுகிறது: “நான் சேமித்து வைத்திருக்கும் இந்த மரியாதையான பிம்பம், நாளை சிதைந்து போனால் எஞ்சியிருப்பது என்ன?” அவன் ஒரு உண்மையை உணர்கிறான்; சமூகம் என்பது ஒரு பிடிமானம், ஆனால் தனிமனிதனின் ஆன்மாவோ சுதந்திரத்தைத் தேடும் ஒரு பறவை. பன்னாலால் படேலின் எழுத்தாற்றல் அபாரமானது. அவர் வெறும் கிராமத்துப் பின்னணியை மட்டும் விவரிக்கவில்லை; மனித உறவுகளின் நுணுக்கமான இழைகளை நம் கண்முன் பின்னுகிறார். அவரது எழுத்தில் ஒரு வரி: “காலம் மாறலாம், ஆனால் மனிதனின் வேட்கை எப்போதும் அந்த மணக்கும் மண்ணிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.”

“Aavaliyo” வெறும் ஒரு கதையல்ல; இது பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்திற்குமான முடிவற்ற போராட்டம். சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் ஒரு மனிதனை எவ்வாறு செதுக்குகின்றன, அல்லது எவ்வாறு சிதைக்கின்றன என்பதை மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது. [uhm] இந்தக் கதையை வாசிக்கும்போது, ஒவ்வொரு வரியிலும் அந்த மண்ணின் வாசனையையும், மனித இதயத்தின் துடிப்பையும் நம்மால் உணர முடியும்.

இந்தக் கதையின் முடிவு என்ன? அவன் தன் குடும்பத்தின் அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வானா, அல்லது தன் சுயத்தைத் தேடிப் பயணப்படுவானா? அந்த விடை தேடும் பயணத்தில், உங்களுக்கான ஒரு புதிய பார்வை காத்திருக்கிறது. இந்த வாழ்வின் யதார்த்தத்தையும், உணர்வுகளையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள, நீங்கள் அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பு இது.