ਅੰਮ੍ਰਿਤਨਾ ਪੰਥੋ

ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ‘ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਧਕ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰੀ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਘੁਵੀਰ ਚੌਧਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ “Amrutna Pantho” ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਫ਼ਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਘੁਵੀਰ ਚੌਧਰੀ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਉਕੇਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਸੱਚ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਖੋਹ ਦੇਣਾ ਹੀ ਅੰਤ ਹੈ?” ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਖੋਹਣਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਸਲ ਹੋਂਦ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ।”

ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਡਰ ਅਤੇ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਜੂਝਦੇ ਹਨ, ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਰਘੁਵੀਰ ਚੌਧਰੀ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਾਦੂ ਹੈ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪੰਥ ਓਹੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।” [sigh] ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।

ਲੇਖਕ ਦੀ ਲਿਖਣ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਠਹਿਰਾਅ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਕ ਇੱਕ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਆਈਨਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੇ ਪੰਨੇ ਪਲਟਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਸਫਲਤਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ? “Amrutna Pantho” ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੋਵੇਗਾ।