ಅಮೃತನಾ ಪಂಥೋ

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗುರಿಗಳು, ಅಹಂಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ನೀವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳು ಕೇವಲ ಮರೀಚಿಕೆಯೆಂದು ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾದರೆ ಆಗ ಏನಾದೀತು? ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು ಸತ್ಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?

ರಘುವೀರ್ ಚೌಧರಿ ಅವರ ‘Amrutna Pantho’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಪಯಣವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಒಂದು ತಪಸ್ಸು. ಇಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತವೆ.

ಗোধೂಳಿ ಸಮಯದ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕು ಆಶ್ರಮದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ನದಿಯ ನಿನಾದದ ನಡುವೆ, ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವೊಂದು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ—ಸಹೃದಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

“ನಿನಗೆ ದೊರೆತದ್ದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಿಲ್ಲ, ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ನಿಜವಾದ ಅಮೃತ,” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವಂತಿವೆ. [short pause]

ರಘುವೀರ್ ಚೌಧರಿ ಅವರ ಬರಹ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಅದು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಮಾನವನ ಪಯಣವು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದ ಲೇಪವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.” ಈ ಸಾಲುಗಳು ಲೇಖಕರ ಆಳವಾದ ದಾರ್ಶನಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ.

‘Amrutna Pantho’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಡಗುದಾರಿ ಏನೆಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವುದರಲ್ಲಿದೆ. [sigh]