ਵਨ ਇੰਡੀਅਨ ਗਰਲ

ਕੀ ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਸਫਲ ਔਰਤ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਾਲ ‘One Indian Girl’ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਗੋਆ ਦਾ ਇੱਕ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਰਿਜ਼ੋਰਟ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਹਿਲ-ਪਹਿਲ ਹੈ। ਰਾਧਿਕਾ ਮਹਿਤਾ, ਇੱਕ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਇਨਵੈਸਟਮੈਂਟ ਬੈਂਕਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੰਗਣੀ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਲਾਈਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਆਵਾਜ਼—ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ‘ਮਿਨੀ-ਮੀ’ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਲਗਾਤਾਰ ਸਵਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ: “ਕੀ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਰਾਧਿਕਾ?”

ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬੁਣਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਰਾਧਿਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇਬੂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਬੌਸ ਨੀਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਾਧਿਕਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ?” ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਦਰਦ ਹੈ। ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਉਹ ‘ਆਦਰਸ਼ ਨੂੰਹ’ ਵਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ।

ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਦੀ ਲੇਖਣੀ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਉਲਝੇ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਰਲਤਾ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” [ਸਾਹ]

‘One Indian Girl’ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਅਦਿੱਖ ਜੰਜੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦੀ ਹਰ ਆਜ਼ਾਦ ਔਰਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਰਾਧਿਕਾ ਸਮਾਜ ਦੇ ਇਸ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕੇਗੀ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰਾਹ ਚੁਣੇਗੀ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।