ਅਲਟੀਮੇਟ ਹਿਚਹਾਈਕਰਜ਼ ਗਾਈਡ

ਡਗਲਸ ਐਡਮਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ, ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖਿਆਲ ਆਇਆ—ਕੀ ਹੋਵੇ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਸੰਗਤ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਰਕ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ? ਇਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ‘The Ultimate Hitchhiker’s Guide’ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਚਨਾ ਜੋ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਘਟਨਾ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਆਰਥਰ ਡੈਂਟ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਾਈਪਰਸਪੇਸ ਹਾਈਵੇਅ ਲਈ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਰਥਰ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਖਾਣਾ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇਗਾ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਰਥਰ ਅਤੇ ਫੋਰਡ ਪ੍ਰੀਫੈਕਟ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਪੁਲਾੜ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਤਿੱਖੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਧਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫੋਰਡ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਘਬਰਾਓ ਨਾ!” ਪਰ ਆਰਥਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਡਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। [short pause] ਉਹ ਮਾਰਵਿਨ ਨਾਮੀ ਰੋਬੋਟ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਗ੍ਰਹਿ ਜਿੰਨੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਉਦਾਸ ਬੋਝ ਹੈ। ਮਾਰਵਿਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।”

‘The Ultimate Hitchhiker’s Guide’ ਦਾ ਅਸਲ ਤਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਐਡਮਜ਼ ਦੀ ਲਿਖਣ ਸ਼ੈਲੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ: “ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਮਤਲਬ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ।” ਉਹ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਉਸਤਾਦ ਹਨ।

ਆਰਥਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ਼ ’42’ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੇਤੁਕੇ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ‘ਤੇ ਖੁਦ ਨਿਕਲਣਾ ਪਵੇਗਾ।