ਕਾਡੂ ਕੁਦੁਰੇ

ਕੀ ਹੋਵੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗੋ ਜਿੱਥੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨੀ ਲਾਲਚ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ? ਜੰਗਲ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਮਚੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਵੇ?

K.P. Poornachandra Tejaswi ਦੀ ਲਿਖਤ ‘Kadu Kudure’ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੱਛਮੀ ਘਾਟ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦੀ ਇੱਕ ਚੀਕ ਹੈ। [short pause] ਇੱਥੇ ਕਰੁੰਬਈਆ ਅਤੇ ਥੀਮਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਸਾਧਾਰਨ ਪੇਂਡੂ, ਜੰਗਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਣਗੌਲੇ ਝੁੰਡ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਸੋਚੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ—ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਤਰੇਲ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੀਂ-ਚੀਂ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਸੰਗੀਤ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਟਾਪ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਰੁੰਬਈਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਨਿਡਰਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ!” [medium pause] ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰ ਹੈ—ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਘੋੜੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

Tejaswi ਦੀ ਕਲਮ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਜੰਗਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਹੀ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਹੈ। [sigh]

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਰੇਗੀ: ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖੇ? ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਘੋੜੇ ਬਚ ਪਾਉਣਗੇ? ਕੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਲਚ ਕਦੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੌਂਅ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ? ਇਸਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੋੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਦੇਵੇਗਾ। [long pause] ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ?