फाईव्ह पॉईंट समवन

समजा, तुम्ही एका अशा विश्वात अडकले आहात जिथे तुमच्या बुद्धिमत्तेचे मोजमाप फक्त एका कागदावरील आकड्यांवरून होते, आणि जर ते आकडे कमी असतील, तर तुमचे अस्तित्वच नगण्य मानले जाते. काय कराल? ‘Five Point Someone’ हे पुस्तक तुम्हाला आयआयटीच्या त्या चार भिंतींच्या आत घेऊन जाते, जिथे तीन मित्र—हरी, रायन आणि आलोक—एका अशा शर्यतीत धावत आहेत, जी त्यांना आतून पोखरून टाकत आहे.

येथे हवा जड आहे, पुस्तकांच्या पानांचा वास आणि अपयशाची भीती हवेत सतत तरंगत असते. एका दृश्यात, तीनही मित्र आपल्या वसतिगृहाच्या छोट्या खोलीत बसले आहेत. बाहेर पावसाची रिपरिप सुरू आहे, पण आत तणाव इतका आहे की श्वास घेणेही कठीण वाटते. [short pause] रायन चिडून म्हणतो, “आपण या यंत्रणेचे गुलाम का बनायचे? जे आपल्याला फक्त एक ‘फाईव्ह पॉइंटर’ ठरवून मोकळे होतात?”

चेतन भगत यांची लेखणी इथे खूप धारदार आहे. त्यांचे एक वाक्य मनाला थेट भिडते: “काही गोष्टी आपल्याला मोठ्या बनवत नाहीत, तर त्या आपल्याला फक्त यंत्रासारखे बनवतात.”

या पुस्तकाचा खरा गाभा हा शैक्षणिक गुणवत्तेबद्दल नाही, तर मानवी मूल्यांच्या जपणुकीबद्दल आहे. जेव्हा आलोकसारखा विद्यार्थी दबावाखाली खचून जातो, तेव्हा लक्षात येते की ही फक्त अभ्यासाची लढाई नाही, तर स्वतःला टिकवून ठेवण्याची धडपड आहे. चेतन भगत यांनी हे अतिशय प्रभावीपणे मांडले आहे की, आयुष्याचा अर्थ ‘ग्रेड्स’ मध्ये नसून आपल्या संघर्षात आणि एकमेकांना दिलेल्या साथीत असतो. [sigh]

हे पुस्तक तुम्हाला स्वतःच्या आयुष्यातील त्या दबावांचा आरसा दाखवते ज्यातून आपण कधी ना कधी गेलो असतो. जेव्हा प्रोफेसर चेरियन आपला भूतकाळ उलगडतात, तेव्हा समजते की कडक शिस्तीच्या मागे किती मोठे दुःख दडलेले असते. अखेरीस, हे तीन मित्र परीक्षा तर पास होतातच, पण त्याहूनही मोठे काहीतरी साध्य करतात—ते म्हणजे स्वतःची ओळख.

तुम्हाला ही गोष्ट पूर्ण ऐकायची असेल, तर हे पुस्तक नक्कीच वाचा. हे केवळ एका कादंबरीचे सार नाही, तर तुमच्या स्वतःच्या आयुष्यातील ‘फाईव्ह पॉइंटर्स’ शोधण्याचा एक प्रवास आहे.