ಫೈವ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಸಮ್‌ಒನ್

ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಸೇರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಪಡೆದ ಮೂವರು ಗೆಳೆಯರು ಸೋತವರಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ದಂಗೆಕೋರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಐಐಟಿಯ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಅಡಗಿರುವ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ‘Five Point Someone’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಚೇತನ್ ಭಗತ್ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಈ ಸತ್ಯ, ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಹರಿ, ರಿಯಾನ್ ಮತ್ತು ಅಲೋಕ್ – ಐಐಟಿಯ ಕಠಿಣ ಶಿಸ್ತಿನಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಮೂವರು ಯುವಕರು. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿನ ಹಳದಿ ಬಲ್ಬಿನ ಮಂಕಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಅವರು ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಅಧ್ಯಯನದ ಒತ್ತಡದ ಗಾಳಿ ತುಂಬಿದೆ. ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ; ಅಲೋಕ್ ಅಂಜುತ್ತಾ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ನಮ್ಮ ಅಂಕಗಳು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯವೇನು?” ಅದಕ್ಕೆ ರಿಯಾನ್ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಯಂತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲ.” [short pause]

ಇಲ್ಲಿ ಚೇತನ್ ಭಗತ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಅಂಕಗಳು ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಅಳತೆಗೋಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಟವನ್ನು ಆಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದರ ಸಂಕೇತ ಅಷ್ಟೆ” ಎಂಬ ಮಾತು ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಲೋಕ್ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಬಡತನದ ಭಯದಲ್ಲಿ ನಲುಗುತ್ತಾನೆ, ರಿಯಾನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಒಡೆದು ಹಾಕುವ ಹಠದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಹರಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಅಂಕಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಮೂವರ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಐಐಟಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಒತ್ತಡದ ಕಥೆ. ತಂದೆಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಮಗನ ಸಾವು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಒತ್ತಡದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆ ಕ್ಷಣ, ಓದುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುತ್ತದೆ. [sigh]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ; ಇದು ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ, ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆ. ಐಐಟಿಯಂತಹ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದು ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ? ಆ ಮೂವರು ಗೆಳೆಯರು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಅವರನ್ನು ಬಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೋ? ಆ ನೋವು ಮತ್ತು ನಗುವಿನ ಪಯಣವನ್ನು ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಓದಬೇಕು.