ഹിട്ടിന ഹുഞ്ജ

കൈലാസത്തിന്റെ ‘Hittina Hunja’ കേവലം ഒരു നാടകമല്ല; അതൊരു തലമുറയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും, കാലഹരണപ്പെട്ട ആചാരങ്ങളെയും വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന ചങ്ങലകളെ തകർക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ട ഒരു വിപ്ലവമാണ്. ഇന്ത്യൻ കുടുംബവ്യവസ്ഥയിലെ അധികാരശ്രേണികളെ ഇത്രയും മൂർച്ചയേറിയ നർമ്മത്തോടെയും, എന്നാൽ അഗാധമായ മനുഷ്യത്വത്തോടെയും മറ്റേതൊരു കൃതിയും തുറന്നുകാട്ടിയിട്ടില്ല.

അവിടെ ഒരു മുറിയിൽ, കർക്കശക്കാരനായ വെങ്കട്ടരായന്റെ മുന്നിൽ സൂര്യനാരായണൻ നിൽക്കുന്നു. മുറിയിൽ കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ മണം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചുമരുകളിൽ വെങ്കട്ടരായന്റെ നിഴൽ ഒരു ഭീമാകാരനെപ്പോലെ നീണ്ടുനിവർന്നു കിടക്കുന്നു. [short pause] വെങ്കട്ടരായൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിക്കുന്നു: “കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഈ ‘Hittina Hunja’ (മാവുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കോഴി) പോലെയാണെന്നാണോ നീ കരുതുന്നത്? പെട്ടെന്ന് തകർന്നുപോകുന്ന ഒന്ന്?”

സൂര്യനാരായണൻ മറുപടി നൽകുന്നു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം തുടിക്കുന്നു: “അച്ഛാ, മാനം എന്നത് അച്ഛന്റെ കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസത്തിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്.” [medium pause]

സൂര്യനാരായണന്റെ ഉള്ളിലെ ആ സംഘർഷം വായനക്കാർക്ക് തൊട്ടറിയാം. തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, കമলাকে സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഒരു വശത്ത്; പതിറ്റാണ്ടുകളായി അച്ഛൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള ബഹുമാനം മറുവശത്ത്. അവൻ പേടിക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ ദേഷ്യത്തെയല്ല, മറിച്ച് ആ ഹൃദയത്തിൽ താൻ ഒരു അന്യനായി മാറുമോ എന്നതിനെയാണ്.

ഈ നാടകത്തിന്റെ കാതൽ മനുഷ്യന്റെ അഹന്തയാണ്. [sigh] ആചാരങ്ങൾക്കും അധികാരത്തിനും മുകളിൽ സ്നേഹത്തിനും സത്യത്തിനും സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന് ടി.പി. കൈലാസം ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. കാലഹരണപ്പെട്ട ചിന്തകളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പുതിയ ലോകത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ വെങ്കട്ടരായൻ നടത്തുന്ന ആത്മപരിശോധന ഓരോ വായനക്കാരനെയും ചിന്തിപ്പിക്കും.

ടി.പി. കൈലാസത്തിന്റെ തൂലികയിൽ അസാധാരണമായ ഒരു മിടുക്കുണ്ട്; തമാശയ്ക്കിടയിലും അദ്ദേഹം സാമൂഹികമായ വലിയ സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്നു. “സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ അറിയാത്തവൻ, അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ ഒടുവിൽ ഒറ്റപ്പെടും” എന്ന വരിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നു ഈ കൃതിയുടെ മുഴുവൻ അർത്ഥവും.