ಹಿತ್ತಿನ ಹುಂಜ

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನೇ ಮೀರಿದ ಅಪ್ರತಿಮ ಕೃತಿ “Hittina Hunja”. ಟಿ.ಪಿ. ಕೈಲಾಸಂ ಅವರ ಈ ನಾಟಕ ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ತಲೆಮಾರುಗಳ ನಡುವಿನ ಮೌನ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅಣಕಿಸುವ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕನ್ನಡಿ. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕಲ್ಲಿನ ಕೋಟೆಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮೃದುವಾದ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕರಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೈಲಾಸಂ ಇಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾದ ವೆಂಕಟರಾಯನ ಕೋಪದ ಜ್ವಾಲೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ತ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದ ಸುವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ಕಹಿ ವಾತಾವರಣ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ. [short pause] ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟರಾಯನ ಧ್ವನಿ ಗಡಸು; “ನಮ್ಮ ಕುಲದ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೇವಲ ಹೆಮ್ಮೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕು!” ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ; “ಆ ಮರ್ಯಾದೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದೇ?”

ಕೈಲಾಸಂ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸೊಗಸೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಅವರು ಬಳಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಎದೆಗೆ ನಾಟುತ್ತವೆ. “ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಹೂವಿನ ಹಾರವಲ್ಲ, ಅದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಬೆಂಕಿ” ಎಂದು ಅವರು ಬರೆಯುವಾಗ, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತದೆ. ವೆಂಕಟರಾಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಾಢವಾದದ್ದು—ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭಯ, ಆದರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಮಗನ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಕಾಣುವ ಆಸೆ. [medium pause]

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶ ಸರಳ ಆದರೆ ಆಳವಾದದ್ದು: ಹಳೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಹೊಸ ಚಿಗುರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸೋಲುವುದು ಯಾರು? ಗೆಲ್ಲುವುದು ಯಾವುದು?

“Hittina Hunja” ಕೇವಲ ಒಂದು ನಾಟಕವಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮೃದುತ್ವದ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಸಂಘರ್ಷ. ಒಂದು ಬೊಂಬೆಯಂತೆ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕುರಿತು ಕೈಲಾಸಂ ಬರೆದ ಈ ಕಥೆ, ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟರಾಯನ ಹೃದಯ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಈ ನಾಟಕದ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ಆ ಅನುಭವ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. [long pause] ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದುವ ಹಂಬಲ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡದಿರದು.