ഏക് പാലോ

ഒരു മുറിയിലെ നിഴലുകൾ ചുവരിലൂടെ പതുക്കെ വഴുതിനീങ്ങുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന എഴുതാത്ത കത്തുകളിലും ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലും പതിക്കുന്നു. വായുവിൽ ഉണങ്ങിയ പേപ്പറിന്റെയും ഏറെക്കാലമായി ആരുമില്ലാത്ത മുറിയുടെ ശൂന്യതയുടെയും ഗന്ധമുണ്ട്. സുരേഷ് ജോഷിയുടെ “Ek Palo” എന്ന കൃതിയിലെ ഈ ദൃശ്യം, സമയത്തിന്റെ മണൽത്തരികൾ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചോർന്നുപോകുന്നതുപോലെ നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു.

[short pause]

ഈ കൃതി വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ ഉണ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു തത്വചിന്തയാണ്. ഓർമ്മകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, നഷ്ടബോധം എന്നിവ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ മരുഭൂമിപോലെ പരന്നുകിടക്കുന്നതെന്ന് ജോഷി കാണിച്ചുതരുന്നു. “എന്തുകൊണ്ട് നീ നിശബ്ദനായിരിക്കുന്നു?” എന്ന് ഒരു കഥാപാത്രം മറ്റൊരാളോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ ചോദ്യം വാക്കുകൾക്കപ്പുറം വലിയൊരു ശൂന്യതയെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. മറുപടി പറയാതെ, കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആ നിമിഷത്തിൽ, സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം വായനക്കാരനും അനുഭവപ്പെടുന്നു. [sigh]

സുരേഷ് ജോഷിയുടെ രചനാശൈലി അത്യപൂർവ്വമാണ്. വാക്കുകളെ അദ്ദേഹം തുന്നിച്ചേർക്കുന്നത് കവിതയോടും ചിത്രകലയോടും ചേർത്തുവെച്ചാണ്. “മരണമെന്നത് ഒരു വാതിലല്ല, മറിച്ച് സാവധാനം അണഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു വിളക്കാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, ആ വരികളിൽ കാലത്തിന്റെ കനം നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടും. ജീവിതത്തിന്റെ തിളക്കം കുറഞ്ഞുപോകുന്നതും, ഒടുവിൽ നിശബ്ദതയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതും എത്രത്തോളം സ്വാഭാവികമാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ മറന്നുപോയ, എന്നാൽ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ നീറുന്ന ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളെയാണ് “Ek Palo” സംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അധികാരമോ പണമോ അല്ല, മറിച്ച് ഒരു നേർത്ത ഓർമ്മയുടെ ഭാരമാണ് മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ മനുഷ്യനാക്കുന്നത്.

എല്ലാ അലച്ചിലുകൾക്കും ശേഷം ഒടുവിൽ ബാക്കിയാകുന്ന ആ ഒരു നിമിഷം… അത് സ്നേഹമാണോ അതോ അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പാണോ? ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ, ആ ചോദ്യം നിങ്ങളെയും പിന്തുടരും. ഒരുപക്ഷേ, ആ നിശബ്ദതയിൽ നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. ഈ അനുഭവം വാക്കുകളാൽ മാത്രം വിവരിക്കാവുന്നതല്ല, അത് അനുഭവിച്ചറിയേണ്ടതുതന്നെയാണ്.