ആൽഹ ഊദൽ

മഹോബയുടെ മണ്ണിൽ, രക്തം പുരണ്ട വാളുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ഉദൽ എന്ന പോരാളിയെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. ശത്രുക്കളുടെ ആരവങ്ങൾക്കിടയിലും അവന്റെ ഹൃദയം തന്റെ നാടിന്റെ അഭിമാനത്തിന് വേണ്ടിയാണ് തുടിക്കുന്നത്. മരിക്കുമെന്ന ഉറപ്പിലും, രാജാവിനോടുള്ള കൂറ് മുറുകെ പിടിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവിശ്വസനീയമാണ്. ജഗ്നിക് രചിച്ച “Alha Udal” കേവലമൊരു യുദ്ധകഥയല്ല, മറിച്ച് വീരത്വത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും അനശ്വരമായ ഒരു ഇതിഹാസമാണ്.

ഇവിടെ ഒരു രംഗം നമുക്ക് ഓർക്കാം. പ്രിഥ്വിരാജ് ചൗഹാന്റെ സൈന്യം മഹോബ വളയുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അമ്പുകളുടെ ചൂരും കുതിരക്കുളമ്പടി ശബ്ദവും നിറയുന്നു. ഉദൽ തന്റെ സഹോദരൻ ആൽഹയോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: “സഹോദരാ, വിജയം മാത്രം പോരേ? എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ജീവനുകൾ ബലി കൊടുക്കുന്നത്?” ആൽഹയുടെ മറുപടി വളരെ ലളിതമാണ്, എന്നാൽ ആഴമേറിയതാണ്: “നമ്മൾ പോരാടുന്നത് വിജയത്തിന് വേണ്ടിയല്ല, ധർമ്മം നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയാണ്.” ഉദലിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയരുന്ന ആത്മസംഘർഷം, താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർ മണ്ണടിയുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന, ജഗ്നിക് വളരെ മനോഹരമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ കൊടുംക്രൂരതകൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിന്റെ നനവ് നഷ്ടപ്പെടാത്ത മനസ്സാണവന്റേത്. [sigh]

ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ അധികാരമോ ആധിപത്യമോ അല്ല, മറിച്ച് പ്രതിസന്ധികളിൽ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് തന്റെ മൂല്യങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. ജഗ്നികിന്റെ ശൈലി അതിഗംഭീരമാണ്; വരികളിൽ വാളുകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. “വീരന്റെ രക്തം മണ്ണിൽ വീഴുമ്പോൾ, അത് പുതിയൊരു ഇതിഹാസത്തിന് വിത്താവുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ അമ്പരന്നുപോകാറുണ്ട്.

യുദ്ധത്തിന്റെ കാഠിന്യം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ആൽഹ ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് സന്യാസത്തിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്നു. ചോരക്കറ പുരണ്ട കൈകൾ കൊണ്ട് മാല ജപിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച വായനക്കാരന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു വിങ്ങൽ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്? യുദ്ധം നൽകുന്ന വലിയ പാഠമെന്ത്? മരണം എപ്പോഴും അനിവാര്യമാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ “Alha Udal” വായിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഓരോ വരിയും നിങ്ങളെ ഒരു പഴയകാല യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും, അവിടെ വീരതയ്ക്ക് മരണമില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും. ഈ ഇതിഹാസത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ തയ്യാറാണോ? ആൽഹയുടെയും ഉദലിന്റെയും ഗാഥകൾ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.