അന്ധേരെ മേം

ചുറ്റുമുള്ള വെളിച്ചം കൂടുന്തോറും അകത്തളങ്ങളിലെ ഇരുട്ട് കൂടുതൽ കട്ടിയാകുന്നുവെന്ന വിരോധാഭാസം നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? മോഹൻ രാകേഷിന്റെ ‘Andhere Mein’ എന്ന കൃതി നമ്മോട് പറയുന്നത് ഇതാണ്; നാം പ്രകാശത്തെ തേടി ഓടുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നാം സ്വയം ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുകയാണെന്ന്.

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഒരു ഇടത്തരം ജീവനക്കാരന്റെ ശൂന്യമായ ജീവിതത്തെയാണ് ഈ കഥ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. [short pause] വീടിന്റെ നാലുചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മടുപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദത, കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന്റെ നിർജ്ജീവമായ തിരക്കുകൾ, ഒടുവിൽ സ്വന്തം സ്വത്വത്തെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരവസ്ഥ.

മോഹൻ രാകേഷ് ഒരു രംഗം എഴുതിയത് ഓർക്കുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി. മുറിയിൽ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം. വായുവിലെ നനഞ്ഞ മണ്ണും പഴയ പുസ്തകങ്ങളും കലർന്ന ഗന്ധം. ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർക്കിടയിലെ ആ സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിക്കുക:
“എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്?” അയാൾ ചോദിക്കുന്നു.
അവൾ മറുപടി നൽകുന്നു, “സംസാരിക്കാനൊന്നുമില്ലാതാകുമ്പോൾ പിന്നെ എന്തുചെയ്യാൻ? അതാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം.”
അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം മരവിപ്പുണ്ട്. [medium pause]

ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ ഇതാണ്: നമ്മൾ പുലർത്തുന്ന ഈ പുറംപുകഴ്ചകൾക്കും സാമൂഹിക മര്യാദകൾക്കും പിന്നിൽ, ശ്വാസം മുട്ടുന്ന എത്രയോ മനുഷ്യരുണ്ട്. താൻ എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ, ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ഒരു വേഷം കെട്ടുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഭീകരമായ ഏകാന്തതയാണ് രാകേഷ് ഇവിടെ പകർത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്; അത് നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിർത്തുകയാണ്. “പുറമേയുള്ള ലോകം തിളങ്ങുമ്പോൾ, സ്വന്തം ആത്മാവ് പതുക്കെ ഇരുളിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.” [sigh]

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കഥയല്ല; അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. [long pause] തിരക്കേറിയ നഗരത്തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങളോട് തന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ— “ഞാൻ ജീവിക്കുകയാണോ, അതോ ജീവിക്കുന്നതായി അഭിനയിക്കുകയാണോ?” എന്ന്. ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടാൻ ‘Andhere Mein’ നിങ്ങളെ നിർബന്ധിതരാക്കും. ഈ വായന അവസാനിക്കുന്നില്ല, അത് നിങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കും. അത് വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെയല്ല ആയിരിക്കുക.