അഗുനേർ പരാശ്മണി

യുദ്ധം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് കരിച്ചുകളയുന്നത്? മരണം വാതിലിൽ മുട്ടുമ്പോൾ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് തന്റെ ഭയത്തെ കീഴടക്കി ധീരനാകാൻ കഴിയുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമാണ് ഹുമയൂൺ അഹമ്മദിന്റെ ‘Aguner Parashmani’.

ധാക്കയിലെ ഒരു സാധാരണ മധ്യവർഗ്ഗ കുടുംബം. പുറത്ത് പട്ടാളത്തിന്റെ ബൂട്ടൊച്ചകൾ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത, കർഫ്യൂവിന്റെ തണുപ്പ്. വീടിനുള്ളിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെയും നേർത്ത മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ, മുറിഞ്ഞുപോയൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ വേദനയുമായി ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ വീട് പെട്ടെന്ന് ഒരു യുദ്ധക്കളമായി മാറുന്നു. [short pause]

‘Aguner Parashmani’-യിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന രൂപയോട് ഖോക ചോദിക്കുന്നു, “നീ പേടിക്കുന്നുണ്ടോ?” അതിന് രൂപ നൽകുന്ന മറുപടി കേവലം വാക്കുകളല്ല, ആത്മസമർപ്പണമാണ്. “മരണത്തെ പേടിക്കാത്തവർ ആരുണ്ട്? പക്ഷേ, ഈ ഇരുട്ടിലും എനിക്ക് വെളിച്ചം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.” [sigh]

ഹുമയൂൺ അഹമ്മദിന്റെ രചനാശൈലി അതിശയകരമാണ്. അതിസങ്കീർണ്ണമായ വികാരങ്ങളെ അദ്ദേഹം അതീവ ലാഘവത്തോടെ വരച്ചിടുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “മനുഷ്യന്റെ ധൈര്യം അഗ്നി പോലെയാണ്; അത് ചുറ്റുമുള്ളതിനെയെല്ലാം ഒന്നുകിൽ ഭസ്മമാക്കും, അല്ലെങ്കിൽ സ്വർണ്ണമാക്കി മാറ്റും.” ഈ പുസ്തകം പറയുന്നത് യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് യുദ്ധത്തിനിടയിലും സ്നേഹിക്കാൻ മടിക്കാത്ത മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചാണ്. അധികാരത്തിന്റെയും ആയുധങ്ങളുടെയും മുമ്പിൽ മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തി എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഈ കൃതിയിലൂടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

[medium pause]

കഥയുടെ അവസാനത്തിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ, പാക്കിസ്ഥാൻ സൈന്യം വീട് വളയുന്നു. ആ വലിയ പ്രതിസന്ധിയിൽ ഖോകയെ രക്ഷിക്കാൻ രൂപ കാണിക്കുന്ന ധീരത വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചുലയ്ക്കും. വരികൾക്കിടയിലെ ആ തീവ്രത, ഒടുവിൽ ഖോക പിടിയിലാകുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ വലിയ ശൂന്യത—ഇതെല്ലാം ഹുമയൂൺ അഹമ്മദ് മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും നടുവിൽ, പ്രത്യാശയുടെ ഒരു ചെറിയ തിരിനാളം എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യനെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം തേടി, നിങ്ങൾ ‘Aguner Parashmani’ വായിച്ചുതന്നെ തീർക്കണം.