മൺവിനി ഭവായി

പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ ‘Manvini Bhavai’ എന്ന നോവൽ എഴുതാൻ അദ്ദേഹം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ കഠിനമായ പട്ടിണിയുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും അനുഭവങ്ങൾ പകർന്നെടുത്തു എന്നത് പലർക്കും അജ്ഞാതമായ ഒരു സത്യമാണ്. ഗുജറാത്തിലെ വരൾച്ച ബാധിച്ച ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥ പറയുന്ന ഈ കൃതി, കേവലം കഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ കരുത്തിന്റെ നേർരേഖയാണ്.

ആകാശത്തുനിന്നും തീമഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ ഉണങ്ങി വരണ്ട ഭൂമി. അവിടത്തെ മനുഷ്യർക്ക് ഒരിറ്റ് വെള്ളം കിട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ. പന്നലാൽ പട്ടേൽ വായനക്കാരെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത് അവിശ്വസനീയമായ വർണ്ണനകളിലൂടെയാണ്. [short pause] ചൂടുകാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്ന ആ ഗ്രാമവീഥിയിൽ, കലുവും രാജുവും തമ്മിലുള്ള ഒരു സംഭാഷണം ഓർമ്മയിലുണ്ട്. പട്ടിണിയുടെ നടുവിലും കലുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു തീപ്പൊരിയുണ്ട്: “രാജു, ഈ മണ്ണിന്റെ ദാഹം തീർക്കാൻ മഴ വരും. നമ്മൾ തകർന്നുപോയാൽ പിന്നെ ഈ മണ്ണാര് കാക്കും?” രാജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ഭയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ചോദ്യം അവളിൽ വലിയൊരു കരുത്ത് നിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സ്വയം ചോദിക്കുന്നു: “എന്റെ വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുതാണോ ഈ മണ്ണിനോടുള്ള സ്‌നേഹം?”

ഈ നോവൽ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന വലിയ സത്യം ഇതാണ്: പ്രകൃതിയുടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മനുഷ്യൻ ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ, അവൻ കണ്ടെത്തുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം സഹജീവികളോടുള്ള സ്‌നേഹവും പങ്കുവെപ്പുമാണ്. ഒരു ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ആ രംഗം വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നെഞ്ചിലും ഒരു തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെടും. [sigh] പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ എഴുത്തിലെ മാന്ത്രികത അതിലെ വരികളിലാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “മനുഷ്യന്റെ വിശപ്പ് വയറ്റിലല്ല, അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലാണ് പടരുന്നത്.”

പട്ടേലിന്റെ ആഖ്യാനശൈലി അസാധാരണമാണ്; അദ്ദേഹം പ്രകൃതിയെ ഒരു കഥാപാത്രമായിത്തന്നെ മാറ്റുന്നു. ഓരോ പേജും വായനക്കാരനെ തളർത്തുകയും എന്നാൽ അതേസമയം പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു കൊച്ചു ദീപം തെളിയിച്ചു വെക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വരൾച്ചയുടെ പിടിയിലായ ആ മനുഷ്യർ ഒടുവിൽ മഴയെ വരവേൽക്കുമ്പോൾ, അത് വെറും മഴയല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ വിജയഗാഥയാണ്. ആ മഴനനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം നമുക്ക് ഇന്നും അനുഭവപ്പെടും. ആ മണത്തിലേക്ക്, ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങാൻ തോന്നുന്നില്ലേ? ഈ പുസ്തകം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.