മാനവി നി ഭവായ്

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലെത്തുമ്പോൾ, അതിജീവനത്തെക്കുറിച്ചും മനുഷ്യന്റെ കരുത്തിനെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇതുവരെ കരുതിവെച്ച എല്ലാ ധാരണകളും അടിമുടി മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. ഗുജറാത്തിലെ ‘ഛപ്പനിയോ’ ക്ഷാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പന്നലാൽ പട്ടേൽ രചിച്ച “Maanavi Ni Bhavai” കേവലമൊരു നോവലല്ല, അതൊരു വിലാപമാണ്; ഒപ്പം മനുഷ്യന്റെ അജയ്യമായ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ സാക്ഷ്യപത്രവും.

ഗ്രാമത്തിലെ ആകാശം കരിഞ്ഞുണങ്ങുന്നു. ഭൂമി പിളർന്ന് ദാഹിക്കുന്നു. [short pause] പന്നലാൽ പട്ടേൽ വരച്ചുകാട്ടുന്ന ആ ദൃശ്യം അതീവ ഭയാനകമാണ്. വെയിൽ തിന്നുന്ന വയലുകളും, വിശപ്പിന്റെ വിളി കേൾക്കുന്ന വീടുകളും. രാജു എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെയാണ് ഈ നരകയാതന നാം കാണുന്നത്. ഭക്ഷണം തേടിയുള്ള ആ പലായനം വെറും യാത്രയല്ല, അന്തസ്സിന്റെയും ധാർമ്മികതയുടെയും തകർച്ച കൂടിയാണ്.

ഒരു രംഗം ഓർക്കുക—വിശപ്പിന്റെ രൂക്ഷതയിൽ ഒരു പിതാവും മകനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം: “ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?” മകൻ ചോദിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ മറുപടി കഠിനമാണ്, “മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന കാലം വരുന്നു, മകനേ.” ഈ വാചകങ്ങളിൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ശവസംസ്കാരത്തിന്റെ മണമുണ്ട്. [sigh]

രാജുവിന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം വായനക്കാരെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സാധാരണമായ ഒരു ജീവിതമാണ്, പക്ഷേ ഭയക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രം—മനുഷ്യത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം.

ഈ നോവലിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം എന്താണ്? പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം നിസ്സഹായനാണെന്നും, എന്നാൽ ആ അവസ്ഥയിൽ പോലും സ്നേഹവും കരുണയും കൈവിടാത്തവനാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻ എന്നും ഈ പുസ്തകം പറയുന്നു. പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ എഴുത്തിലെ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ വേദനയെ വലിയ കാവ്യമായി മാറ്റുന്നു എന്നതാണ്. “വിശപ്പിനേക്കാൾ വലിയൊരു സത്യം ഈ ഭൂമിയിലില്ല” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, ആ വരികളിൽ വായനക്കാരൻ വിറങ്ങലിച്ചുപോകുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഈ സാർ (Saar) ഓരോ വായനക്കാരന്റെയും ഉള്ളിൽ ഒരു തീ പോലെ കിടക്കുന്നു. ക്ഷാമം മാറും, മഴ പെയ്യും, പക്ഷേ ആ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവുകൾ എങ്ങനെയുണങ്ങും? മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടി, “Maanavi Ni Bhavai” എന്ന ഈ മഹാകാവ്യത്തിലേക്ക് നമുക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാം. കഥയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ?