നിർമ്മല

നിർമ്മല എന്ന പെൺകുട്ടി, തന്റെ യൗവനത്തിന്റെ തിളക്കം പോലും അറിയുന്നതിന് മുൻപ്, പ്രായം ചെന്ന, വിധുരനായ ഒരാളുടെ വീടിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തടവുകാരിയാക്കപ്പെട്ടവളാണ്. അച്ഛന്റെ കടബാധ്യതകൾക്കും, അന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ അലിഖിത നിയമങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അവൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു തീരുമാനവുമെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മുൻഷി പ്രേംചന്ദ് തന്റെ തൂലികയിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെയും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സാമൂഹിക ദുരന്തത്തിന്റെയും നേർക്കാഴ്ചയാണ്. വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം മടുപ്പിക്കുന്നതാണ്; പുറത്ത് വെയിൽ കത്തുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയും സംശയത്തിന്റെ കരിനിഴലുകളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ഭർത്താവായ തോദർമൽ, തന്റെ മകനായ മൻസറാമും നിർമ്മലയും തമ്മിൽ അവിഹിത ബന്ധമുണ്ടെന്ന അവിവേകമായ സംശയത്തിൽ ഭ്രാന്തമായി ഉഴലുന്നു.

ഈ നോവലിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. ഭയവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും നിറഞ്ഞ നിർമ്മലയുടെ സ്വരം ഇങ്ങനെയാണ്: “ഈ വീട് എനിക്കൊരു സ്വർഗ്ഗമാകുമെന്ന് കരുതിയത് എന്റെ തെറ്റാണ്. ഇവിടെ സ്നേഹത്തിന് പകരം സംശയത്തിന്റെ വിഷമാണ് വായുവിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.” അപ്പോൾ തോദർമൽ കടുപ്പത്തിൽ മറുപടി നൽകുന്നു, “നിന്റെ നിഷ്കളങ്കത ഞാൻ വിശ്വസിക്കണം എന്നാണോ നീ പറയുന്നത്?”

നിർമ്മലയുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മഗതം നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കും. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സ്വതന്ത്രമായ ഒരു അസ്തിത്വമാണ്, എന്നാൽ ഭയക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ ക്രൂരമായ വിധിയെയാണ്. മുൻഷി പ്രേംചന്ദ് ഇവിടെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അധികാരഘടനകളെക്കുറിച്ചാണ്. [medium pause] അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാശൈലി ലളിതമാണെങ്കിലും ആഴമുള്ളതാണ്. “ജീവിതത്തിന്റെ നീറ്റലുകൾ അനുഭവിക്കാത്തവന് സൗന്ദര്യത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാകില്ല” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ അതിൽ ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട്.

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ നിലവിളിയാണ്. സ്ത്രീത്വത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെ ഒരുവൾ നടത്തുന്ന പോരാട്ടം. [long pause] മൻസറാമിന്റെ തിരോധാനവും നിർമ്മലയുടെ നിസ്സഹായമായ അന്ത്യവും വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നം അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം ഇത്രമേൽ ദയനീയമായി അവസാനിക്കുന്നു? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടി നിങ്ങൾ നിർമ്മലയുടെ താളുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. [sigh] ആ സങ്കടത്തിന്റെ ആഴം നിങ്ങളെ തേടിയെത്തട്ടെ.