ദ സൈലന്റ് പേഷ്യന്റ്

ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ വർണ്ണാഭമായ പെയിന്റുകൾ അലസമായി വിതറിയ ആ സ്റ്റുഡിയോയിൽ മണം വെറും ചായത്തിന്റേതല്ല, മറിച്ച് ഒടുങ്ങാത്ത ഭയത്തിന്റേതാണ്. നിലത്ത് ഗബ്രിയേലിന്റെ രക്തം ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച പാടുകൾ; അലക്സ് മൈക്കലൈഡിസിന്റെ The Silent Patient എന്ന പുസ്തകത്തിലെ അലീസിയ ബെറെൻസൺ തന്റെ പ്രിയതമനെ അഞ്ചുതവണ വെടിവെച്ചു കൊന്നതിന് ശേഷം നിശബ്ദതയുടെ കരിങ്കൽക്കോട്ടയിലേക്ക് മാറിക്കയറുന്നു. അതിനുശേഷം അവൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയിട്ടില്ല.

ആ നിശബ്ദത ഭേദിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്ന തീയോ ഫേബർ എന്ന മനഃശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഒരു വേട്ടക്കാരനായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഈ പുസ്തകം. ഒരിടത്ത്, തീയോ അലീസിയയോട് ചോദിക്കുന്നു: “എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ നിന്നെത്തന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നത്? വാക്കുകൾക്ക് നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയും.” [short pause] അലീസിയയുടെ മറുപടി അവളുടെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ മാത്രം; ‘അൽസെസ്റ്റിസ്’ എന്ന ആ പെയിന്റിംഗിൽ അവൾ താൻ തന്നെയുണ്ടാക്കിയ നിശബ്ദതയുടെ തടവറ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ആത്മാവ് അലീസിയയുടെ മൗനമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളാണ്. നാം വിശ്വസിക്കുന്നവരും നമ്മെ സുഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് കരുതുന്നവരും ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുക്കളാകാം. അലക്സ് മൈക്കലൈഡിസ് എഴുതുന്നു, “നമ്മൾ നമ്മുടെ മുറിവുകളെ സ്‌നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അവ നമ്മെ തകർക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരിക്കും.” അവിശ്വസനീയമായ ഒഴുക്കുള്ള ഭാഷയും, വായനക്കാരനെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന നരേറ്റീവ് ശൈലിയും ഈ പുസ്തകത്തെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നു.

അലീസിയയുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരൻ ഒരു സത്യത്തിന് മുന്നിൽ പകച്ചുനിൽക്കും. ആരാണ് ശരിക്കും നിശബ്ദനായത്? കൊലയാളി ആരാണ്? [sigh] തീയോയുടെ ചികിത്സാമുറിയിലെ വെളിച്ചം പതിയെ മങ്ങുമ്പോൾ, അലീസിയയുടെ ക്യാൻവാസിലെ അവസാനത്തെ വരയും തെളിയുന്നു.

ഇതൊരു സാധാരണ ത്രില്ലർ അല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഓർമ്മകളെയും ട്രോമകളെയും എങ്ങനെയാണ് നാം ആയുധമാക്കുന്നതെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരന്വേഷണമാണ്. ഒടുവിൽ, തീയോയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ വായനക്കാരന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കഠാര പോലെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയും: ഏറ്റവും ഭയാനകമായ മൗനം പുറത്തുനിന്നുള്ളതല്ല, അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. ഈ സത്യം അറിയാൻ, ആ നിശബ്ദതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നിങ്ങൾക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടി വരും.