ടിറ്റാഷ് ഏക്തി നദിർ നാം

കിഷോർ എന്ന മീൻപിടുത്തക്കാരനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ. തീരദേശത്തെ ആ വലിയ പുഴയുടെ സംഗീതം മാത്രം കേട്ടു വളർന്നവൻ. വിവാഹദിനത്തിൽ വധുവായ സുബാലയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ തകർന്നടിഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം. പുഴയുടെ കരയിൽ, വള്ളത്തിൽ ഇരുന്ന് അവൻ കരയുന്ന ശബ്ദം, ആ ഒഴുക്കിന്റെ താളത്തിൽ ലയിച്ചു ചേരുന്നു. അദ്വൈത മല്ലബർമ്മന്റെ “Titash Ekti Nadir Naam” എന്ന നോവൽ കേവലം കഥയല്ല, അതൊരു ജനതയുടെ ആത്മരോദനമാണ്.

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗം ഓർമ്മ വരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വിധിയുടെ ക്രൂരമായ തമാശയാൽ സുബാല തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ, അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം. കിഷോർ ചോദിക്കുന്നു: “നീ പോയപ്പോൾ തീർന്നതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം.” സുബാലയുടെ മറുപടി മൗനമായിരുന്നു; അവളുടെ മിണ്ടാപ്പൂച്ചയായ മകൻ അനന്തയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ അവർ തമ്മിലുള്ള വേദന പുറത്തുവരുന്നു. [short pause]

അദ്വൈത മല്ലബർമ്മൻ ഈ പുഴയെ ഒരു ജീവനുള്ള കഥാപാത്രമായാണ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. വറ്റിത്തീരുന്ന പുഴയ്ക്കൊപ്പം തകർന്നു പോകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥയാണ് ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള അവിഭാജ്യമായ ബന്ധം അറ്റുപോകുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? ഈ നോവൽ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ദാർശനികമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: ചരിത്രം മണ്ണടിയുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും?

ലേഖകന്റെ ഭാഷ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. നദിയുടെ ഓളങ്ങളെ അദ്ദേഹം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മാല കോർക്കുന്നതുപോലെ വർണ്ണിക്കുന്നു. “പുഴയുടെ കണ്ണുനീർ വറ്റിയാൽ പിന്നെ മനുഷ്യന് എന്ത് ബാക്കിയുണ്ടാകും?” എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടയും. [sigh]

[medium pause]

ജീവിതത്തിന്റെ നഷ്ടബോധം, സമുദായത്തിന്റെ തകർച്ച, പ്രണയത്തിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ എന്നിവയെല്ലാം ഈ പുഴയുടെ ഒഴുക്കിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു. കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ തങ്ങളുടെ വേരുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ വേദന അനുഭവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ പുസ്തകം നിങ്ങൾ നിർബന്ധമായും വായിക്കണം.