ജേർണ

നവോത്ഥാനകാലഘട്ടത്തിലെ ഗുജറാത്തി സാഹിത്യത്തെ അടിമുടി മാറ്റിയെഴുതിയ, സാമൂഹിക നീതിയുടെയും സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിന്റെയും ആദ്യ ശബ്ദമാണ് “Jherna”. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ തകർക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ട ഒരു സാഹിത്യ കൃതിയാണിത്.

രമൺഭായ് മഹിപത്‌റാം നീലകണ്ഠൻ ഈ നോവലിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നത് കേവലം ഒരു കഥയല്ല, മറിച്ച് മാറ്റത്തിനായുള്ള തീവ്രമായ ഒരു പോരാട്ടമാണ്. വിധവകളുടെ കണ്ണീരിനും യാഥാസ്ഥിതികതയുടെ ഇരുട്ടിനും നടുവിൽ, അറിവിന്റെ വെളിച്ചം തേടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചിത്രം ഇവിടെ തെളിയുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർത്തുനോക്കൂ. ദീപം അണയാറായ മുറി. വായുവിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെയും മണം നിറയുന്നു. ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധിയോടെ ഒരു വിധവ നിൽക്കുന്നു. [short pause] അവിടെ, പരിഷ്കർത്താക്കളും യാഥാസ്ഥിതികരും തമ്മിലുള്ള സംവാദം തീക്ഷ്ണമാകുന്നു.

“വിധവകൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ പുനർജ്ജന്മം നേടാൻ അവകാശമില്ലേ?” ഒരു പരിഷ്കർത്താവ് ചോദിക്കുന്നു. മറുപടിയായി, “സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നത് പാപമാണ്,” എന്ന് മുതിർന്നവർ അലറുന്നു. ആ വാക്കുകളിൽ അന്ന് നിലനിന്നിരുന്ന ക്രൂരമായ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യമുണ്ട്.

രമൺഭായ് മഹിപത്‌റാം നീലകണ്ഠന്റെ രചനയുടെ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം മനുഷ്യമനസ്സിലെ സംഘർഷങ്ങളെ അത്രമേൽ സൂക്ഷ്മമായാണ് വാക്കുകളിലേക്ക് പകർത്തിയത് എന്നതാണ്. “സത്യം എല്ലായ്പ്പോഴും കയ്പേറിയതാണ്, എന്നാൽ അത് മാത്രമാണ് വളർച്ചയുടെ ഏക മാർഗ്ഗം,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, അത് വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ തറയ്ക്കുന്നു. [sigh]

ഈ നോവലിന്റെ ഉൾക്കാമ്പ് ലളിതമാണ്: പാരമ്പര്യം എന്നത് മനുഷ്യനെ തളയ്ക്കാനുള്ള ചങ്ങലയല്ല, മറിച്ച് മാനവികതയുടെ ഉന്നതിയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പാതയാകണം. പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിത്വം എങ്ങനെ പൂത്തുലയുന്നു എന്ന് “Jherna” കാണിച്ചുതരുന്നു.