നാലുകെട്ട്

എന്താണ് ഒരു വീട്? വെറുമൊരു കെട്ടിടമാണോ, അതോ തലമുറകളായി പകർന്നു കിട്ടിയ അഭിമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാരമാണോ? സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്നവർക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദമില്ലാത്ത, മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ അന്തസ്സ് വിറ്റുകഴിയുന്ന ഒരു തറവാട് നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ തടവിലാക്കിയാലോ?

‘നാലുകെട്ട് (The Ancestral Home)’ എന്ന നോവലിൽ എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ വരച്ചുകാട്ടുന്നത് ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ തറവാടിന്റെയും, അവിടെ തന്റെ അവകാശത്തിനായി പൊരുതുന്ന അപ്പുണ്ണിയുടെയും കഥയാണ്. പഴമയുടെ ഗന്ധം പേറുന്ന മരത്തൂണുകൾക്കിടയിൽ, വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ഇരുട്ടുമുറികളിൽ അപ്പുണ്ണി വളരുന്നു. തറവാട്ടിലെ പ്രതാപം നഷ്ടപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു; ബാക്കിയുള്ളത് അധികാരത്തിന്റെ കരിനിഴലുകളും അപമാനത്തിന്റെ കയ്പ്പുനീരും മാത്രം.

വിട്ടുപോകാനാവാത്ത ഒരു ബന്ധം അപ്പുണ്ണിയെ ഈ വീടുമായി തളച്ചിടുന്നു. ഒരു രംഗം ഓർമ്മയിലുണ്ട്; അപ്പുണ്ണിയും മുത്തശ്ശിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം.
“നീ എന്തിനാണ് ഈ വീടിനു പിന്നാലെ നടക്കുന്നത്?” മുത്തശ്ശി ചോദിക്കുന്നു.
അപ്പുണ്ണി മറുപടി നൽകുന്നു, “ഇത് എന്റെ മാത്രം അവകാശമാണ്, എന്റെ ചോര വീണ മണ്ണാണ്.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പകയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വേരുകൾ തേടിയുള്ള ദാഹമാണ്. [sigh]

എം.ടി.യുടെ ശൈലി അസാധാരണമാണ്; ഓരോ വരിയിലും ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “കാലം ഒരു വലിയ പുഴ പോലെ ആ തറവാടിന്റെ അടിത്തറയെ പതിയെ അരിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു.”

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു തറവാടിന്റെ കഥയല്ല; അത് വ്യക്തിത്വത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമാണ്. അധികാരം, പാരമ്പര്യം, സ്നേഹം എന്നിവയ്ക്ക് മുന്നിൽ മനുഷ്യൻ എത്ര നിസ്സഹായനാണെന്ന് ഈ നോവൽ നമ്മോട് പറയുന്നു. കുടുംബമഹിമയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടത്തെയാണ് എം.ടി. ഇവിടെ തുറന്നുകാട്ടുന്നത്.

അപ്പുണ്ണിയുടെ ദേഷ്യവും, നിസ്സഹായതയും, ഒടുവിൽ അവൻ കണ്ടെത്തുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും നിങ്ങളെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കും. സ്വന്തം തറവാടിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഏതൊരാളും അപ്പുണ്ണിയിൽ സ്വന്തം മുഖം കാണും. അവസാന പേജിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, തകർന്നടിഞ്ഞത് ആ വീട് മാത്രമായിരുന്നോ, അതോ അപ്പുണ്ണിയുടെ മനസ്സിലെ പഴയ കാലമായിരുന്നോ? ബാക്കിയുള്ളത് നിങ്ങൾ തന്നെ വായിച്ചറിയേണ്ട വലിയൊരു സത്യമാണ്.