ത്യാഗ്പത്ര

മനുഷ്യന്റെ അന്തരാത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ജൈനേന്ദ്ര കുമാർ എന്ന എഴുത്തുകാരനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഒരൊറ്റ ചോദ്യമായിരുന്നു; ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ലോകത്തിന് നൽകുന്ന രാജിക്കത്ത്—അതാണ് ‘Tyagpatra’. സമൂഹത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ചട്ടക്കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മാവിഷ്കാരമായാണ് അദ്ദേഹം ഈ നോവലിനെ കണ്ടത്.

മൃണാൾ എന്ന കഥാപാത്രം, ബാല്യം മുതൽക്കേ ആ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് വളർന്നവളാണ്. അവൾക്ക് ചുറ്റും ചാരനിറം കലർന്ന ഭിത്തികൾ, നിശബ്ദമായ വീടിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മണം; പഴകിയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഉപദേശങ്ങളുടെയും മണം. [short pause]

മൃണാൾ തന്റെ ഭർത്താവിനോട് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്, അത് എന്നെന്നും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
“നീ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് വേണ്ടി ഈ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നില്ല?” അവൾ ചോദിക്കുന്നു.
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത നിസ്സംഗതയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ആ മുറിയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങി, പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി.

മൃണാളിന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷം ജൈനേന്ദ്ര കുമാർ പകർത്തുന്നത് അതിമനോഹരമായാണ്. അവൾക്ക് വേണ്ടത് സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്മേലുള്ള പൂർണ്ണമായ അവകാശമാണ്. [medium pause] സമൂഹം അവളെ ഒരു ‘വഴിയാധാരമായവളായി’ കാണുമ്പോൾ, ജൈനേന്ദ്ര കുമാർ അവളെ കാണുന്നത് ലോകത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ഒരു പോരാളിയായാണ്.

ഈ പുസ്തകം ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഗൗരവമേറിയതാണ്: പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും സാമൂഹിക പദവിയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്താൻ ഒരു സ്ത്രീക്ക് സാധിക്കുമോ? ‘Tyagpatra’ വെറുമൊരു നോവലല്ല, അതൊരു വിപ്ലവമാണ്. മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കും സാമൂഹിക മര്യാദകൾക്കുമിടയിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ആത്മാവിന്റെ കരച്ചിൽ. [sigh]

ഭാഷയുടെ ലാളിത്യം കൊണ്ടും, വാക്കുകൾക്കിടയിലെ മൗനം കൊണ്ടും ജൈനേന്ദ്ര കുമാർ നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു. “സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് എടുത്തുപറയേണ്ട ഒന്നല്ല, അത് അനുഭവിച്ചുതീർക്കേണ്ട ഒന്നാണ്” എന്ന് ഈ നോവൽ നമ്മോട് വിളിച്ചു പറയുന്നു. മൃണാൾ എന്ന ആത്മാവ് എങ്ങോട്ടാണ് യാത്രയാകുന്നത്? അവളുടെ ആ രാജിക്കത്ത് ഒടുവിൽ ആർക്കാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തിനായി നമുക്ക് ആ പുസ്തകത്തിലേക്ക് ഒന്നു കൂടി ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങാം.