ചാണക്യന്റെ മന്ത്രം
വഴി അശ്വിൻ സംഘി
ചാണക്യന്റെ മന്ത്രം
Bhakti Yoga is a profound exploration of the path of devotion, presenting love, surrender, and spiritual discipline through the teachings of Swami Vivekananda.
ഈ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച്
നന്ദ രാജവംശത്തെ അട്ടിമറിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്ത പുരാതന ഇന്ത്യൻ തന്ത്രജ്ഞനായ ചാണക്യന്റെ ജീവിതവും ഒരു സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രജ്ഞനായ പണ്ഡിറ്റ് ഗംഗാധരന്റെ ജീവിതവും ഒരുമിച്ച് നെയ്യുന്ന ഒരു ആകർഷകമായ നോവലാണിത്.
പ്രധാന ഉൾക്കാഴ്ചകൾ
അധികാരത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ ലഹരിയും, അതിന്റെ നിഴലിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രൂരമായ തന്ത്രങ്ങളും—ഇതാണ് “Chanakya’s Chant” എന്ന പുസ്തകം നമ്മളിലേക്ക് പകരുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് അപ്പുറം മഗധയിലെ മണ്ണിൽ രക്തം ചിന്തിയ ചാണക്യന്റെ പ്രതികാരവും, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയക്കളരിയിൽ കളിപ്പാവകളെ ചലിപ്പിക്കുന്ന ഗംഗാസാഗർ മിശ്രയുടെ ബുദ്ധിയും ഒന്നിക്കുമ്പോൾ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു; കാലം മാറിയാലും അധികാരത്തിന്റെ കളിനിയമങ്ങൾ ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന്.
അശ്വിൻ സാങ്വി അവിശ്വസനീയമായ ഒഴുക്കോടെയാണ് ഈ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെയും കോർത്തിണക്കുന്നത്. തക്ഷശിലയിലെ മഞ്ഞുവീണ മുറികളിൽ അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിന്റെ താളുകൾ മറിച്ചുതുടങ്ങുന്ന ചാണക്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്വപ്നമുണ്ട്. എന്നാൽ, ആ കണ്ണുകളിൽ നിറയെ തന്ത്രങ്ങളുടെ കരിനിഴലുമുണ്ട്.
ഒരു രംഗം ഓർത്തുപോവുകയാണ്: ഗംഗാസാഗർ മിശ്ര തന്റെ ശിഷ്യയായ ചന്ദിനിയെ പ്രധാനമന്ത്രി പീഠത്തിലേക്ക് ഉയർത്താൻ ഒരുങ്ങുന്ന സന്ദർഭം. മുറിയിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ നിശബ്ദതയാണ്. [short pause] പുകയിലയുടെ ഗന്ധം വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഗംഗാസാഗർ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിക്കുന്നു, “രാഷ്ട്രീയം എന്നാൽ ധർമ്മമല്ല, അതൊരു കണക്കുകൂട്ടലാണ്. നിനക്ക് പരാജയപ്പെടാൻ അവകാശമില്ല, കാരണം പരാജയപ്പെട്ടവൻ ചരിത്രത്തിൽ എവിടെയും ഇടംപിടിക്കില്ല.” ചന്ദിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന്റെയും അധികാരമോഹത്തിന്റെയും ഒരു മിശ്രിതമുണ്ട്. [sigh] അവിടെ, ആ നിമിഷത്തിൽ, ധാർമ്മികതയുടെ അവസാനത്തെ അംശവും അവൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ മനുഷ്യമനസ്സിലെ അധികാരദാഹമാണ്. അശ്വിൻ സാങ്വി തന്റെ വായനക്കാരോട് സംവദിക്കുന്നത് വളരെ തീക്ഷ്ണമായ ഭാഷയിലാണ്: “അധികാരം ഒരു മദ്യമാണ്, അത് കുടിക്കുന്നവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി അതിന് അടിമയാകുന്നു.” ചാണക്യന്റെ തന്ത്രങ്ങളും ഗംഗാസാഗറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സമാന്തരങ്ങൾ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്.
അശ്വിൻ സാങ്വിയുടെ രചനയിലെ മികവ് എന്നത് ചരിത്രത്തെയും വർത്തമാനത്തെയും ഒരു കണ്ണാടിയുടെ ഇരുവശങ്ങളാക്കി മാറ്റിയതിലാണ്. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വൃത്തമാണോ? അതോ മനുഷ്യന്റെ ദുരാഗ്രഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു കെണിയാണോ? ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം തേടി, അധികാരത്തിന്റെ ചതുരംഗപ്പലകയിലെ കരുക്കൾ നീങ്ങുന്നത് കാണാൻ വായനക്കാരൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. ഗംഗാസാഗർ മിശ്രയുടെ അവസാന നീക്കം ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോകും. ഈ ‘Chant’ അഥവാ മന്ത്രം അവസാനിക്കുന്നത് എവിടെയാണ്? അത് അറിയാൻ “Chanakya’s Chant” വായിക്കുകതന്നെ വേണം.