ഗ്രഹണ (എക്ലിപ്സ്)

സൂര്യഗ്രഹണം സംഭവിക്കുമ്പോൾ പ്രകൃതി തണുത്തുറയുന്നു, എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന ജാതിചിന്തയും അനാചാരങ്ങളും അപ്പോൾ കൂടുതൽ ഉഷ്ണത്തോടെ പുറത്തുവരുന്നു എന്നത് യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസമായിരുന്നു. ആ ഗ്രഹണം വെറുമൊരു പ്രതിഭാസമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഇരുണ്ട മനസ്സിന്റെ ഒരു ദൃശ്യരൂപമാണ്.

‘Grahana’ എന്ന കൃതിയിൽ അനന്തമൂർത്തി വരച്ചുകാട്ടുന്നത് കർണാടകത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഉള്ളറകളാണ്. ഒരു വശത്ത് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണ കുടുംബം; മറുവശത്ത്, പ്രസവവേദനയിൽ പുളയുന്ന ഒരു ദളിത് സ്ത്രീയെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഏകാന്തത. സന്ധ്യാസമയത്തെ ആ ഗ്രാമത്തിലെ വായുവിൽ ഈർപ്പവും ഭയവും കലർന്നിരിക്കുന്നു. വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോൾ, പുറത്ത് ഇരുട്ട് പടരുകയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരിലെ ക്രൂരതയുടെ മുഖംമൂടികൾ അഴിഞ്ഞുവീഴുകയാണ്.

ഒരു രംഗം ഓർമയിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. [short pause] ഗ്രാമത്തിലെ സവർണ്ണ മേധാവിത്തത്തിന്റെ പ്രതീകമായ വെങ്കപ്പയും, മാറ്റത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറയും തമ്മിലുള്ള വാദപ്രതിവാദം. “നമ്മുടെ പാരമ്പര്യം തകർന്നാൽ നാം ആരായിത്തീരും?” എന്ന് വെങ്കപ്പ ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതിലെ ഭയം വ്യക്തമാണ്. അതിന് മറുപടിയായി, “പാരമ്പര്യം എന്ന് നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾക്കൊരു ശവപ്പറമ്പാണ്” എന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ തിരിച്ചുപറയുന്നു. [medium pause] ഈ സംഭാഷണം കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെടും.

യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ തൂലികയിൽ വാക്കുകൾക്ക് തീഷ്ണതയുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പറയാം: “അദ്ദേഹം കഥ പറയുകയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ കപടതകളെ കീറിമുറിക്കുകയാണ്.” [sigh] ‘Grahana’ ഒരു ലളിതമായ കഥയല്ല, മറിച്ച് അധികാരവും ജാതിയും മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ വിഭജിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണ്.

കഥയുടെ അവസാനം, ആ സൂര്യഗ്രഹണം അവസാനിക്കുമ്പോൾ വെളിച്ചം തിരികെ വരുന്നുണ്ടോ? അതോ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് അപ്പോഴും ബാക്കിയാണോ? [long pause] ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടിയുള്ള യാത്രയാണ് ഈ പുസ്തകം. കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ തകർന്നുപോകുന്ന ആചാരങ്ങളും, അതിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും അറിയാൻ ‘Grahana’ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വായിക്കണം. ഈ കൃതി സമ്മാനിക്കുന്ന അനുഭവം വായനക്കാരന്റെ ചിന്തകളെ എന്നും വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.