ഗൃഹഭംഗ

വീട് എന്നത് ഒരു അഭയസ്ഥാനമാണെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അതേ വീട് തന്നെയാണ് ഒരാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ തച്ചുടയ്ക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തടവറയാകുന്നത്. എം.കെ. ഇന്ദിരയുടെ ‘Gruhabhanga’ എന്ന നോവൽ പറയുന്നത് ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഐക്യം തകരുമ്പോൾ, അവിടെ ചിതറിപ്പോകുന്നത് ഇഷ്ടികകളും കല്ലുകളുമല്ല, മറിച്ച് അതിലെ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാവാണ്.

കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന മുഖത്തേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് അർപ്പണബോധമുള്ള ഗൗരിയെയാണ് വായനക്കാരൻ ആദ്യം കാണുന്നത്. ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ മുഴുവൻ ചുമലിലേറ്റുമ്പോൾ, ഗൗരിയുടെ മനസ്സിലെ വിങ്ങൽ ആരും കാണുന്നില്ല. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പുകയുന്ന അടുക്കളയിൽ വെച്ച് ഗൗരി തന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുന്ന ആ ചോദ്യമുണ്ട്: “എനിക്കുവേണ്ടി ഞാൻ എപ്പോഴാണ് ജീവിക്കുക?” [short pause] അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഭയവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും എം.കെ. ഇന്ദിര അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായാണ് എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഓർമ്മയുണ്ട്, ഒരു പ്രത്യേക സന്ദർഭം. തകർച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വച്ച് ഗൗരിയും ഭർത്താവും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം. ഗൗരി പറയുന്നു, “ഈ വീടിന്റെ ചുമരുകൾക്ക് എന്റെ വേദന കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല, അത് ശ്വാസം മുട്ടുകയാണ്.” അതിന് മറുപടിയായി അപ്പുറത്തെ ശബ്ദം കടുക്കുന്നു. അവിടെയാണ് ഇന്ദിരയുടെ എഴുത്തിന്റെ കരുത്ത്. സാമൂഹികമായ ഈ കെട്ടുപാടുകൾക്കിടയിലും, ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ വ്യക്തിത്വം വീണ്ടെടുക്കാൻ നടത്തുന്ന പോരാട്ടം അവിശ്വസനീയമാണ്.

എഴുത്തുകാരിയുടെ ശൈലിയിലെ സൂക്ഷ്മത എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. ഒരു ചെറിയ വാചകം നോക്കൂ: “ജീവിതം എന്നത് മണ്ണിൽ വീണ വിത്തിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ കരിഞ്ഞുപോയൊരു വസന്തമായിരുന്നു.” [medium pause]

‘Gruhabhanga’ വെറുമൊരു കുടുംബകഥയല്ല, മറിച്ച് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പേരിൽ സ്ത്രീകളെ തളച്ചിടുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരായ ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവമാണ്. സ്നേഹവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം എങ്ങനെ ഒരാളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്ന് ഈ നോവൽ കാണിച്ചുതരുന്നു. ഗൗരിയുടെ മൗനത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ വലിയ സത്യം വായനക്കാരെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും. ഈ നോവൽ പൂർണ്ണമായും വായിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ സ്വന്തം വീടുകളെയും ബന്ധങ്ങളെയും പുതിയൊരു കണ്ണിലൂടെ നോക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകും. ആ യാത്ര തുടങ്ങാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ?