ಮಾನ್ವಿನಿ ಭವಾಯಿ

ಭೂಮಿ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಮಳೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ಭೂಮಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಒಣಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸ—ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರೂರತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಡ್ಡುವ ಪರಿ. ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ “Manvini Bhavai” ಕೃತಿಯು ಇದೇ ಕಠೋರ ಸತ್ಯದ ಕಥನ.

ಗುಜರಾತಿನ ಹಳ್ಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ಕಾದ ಕಾವಲಿಯಂತಾಗಿದೆ. ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಗೆ ಮಣ್ಣು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಕಾಲುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನ ಜ್ವಾಲೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಢತೆ ಇದೆ. ರಾಜು, ಆತನ ಬಾಳಸಂಗಾತಿ, ಹಸಿವಿನ ನಡುವೆಯೂ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. [short pause]

“ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬರಿದಾಗಲು ಬಿಡಬಾರದು,” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳುವಾಗ, ಆಕೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ದೃಢತೆ! ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟವಲ್ಲ ಇದು; ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಾ ಸಮರ. ಬರಗಾಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮೃಗವಾಗುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಠುರವಾದ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಬರವೊಂದು ಶಾಪವಲ್ಲ, ಅದು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ.

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಅದ್ಭುತ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಭೂಮಿ ಬಾಯ್ತೆರೆದಿದೆ, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.” ಅವರ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಇದೆ, ಕಷ್ಟದ ಬಿಸಿ ಇದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಳೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ತಂಪೂ ಇದೆ. ಪಾತ್ರಗಳ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ಅವರು ಚಿತ್ರಿಸುವ ರೀತಿ ದಂಗುಬಡಿಸುತ್ತದೆ. [sigh]

ಕಾಲುವಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜುವಿನ ತ್ಯಾಗವು ಓದುಗನ ಎದೆಯನ್ನು ಮೀಟುತ್ತದೆ. ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬರಗಾಲದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕುವ ಹಂಬಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾಖಲೆ. ಬಿಸಿಲ ತಾಪದಿಂದ ನಲುಗಿದ ಹಳ್ಳಿ, ಕೊನೆಗೆ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಕಾದಿರುವ ಆಕ್ಷಣದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಎಂತಹದ್ದು? ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಆ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬರುವ ಸುವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ನಗು ಬೆರೆತಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಾಹಸಮಯ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಏನು? ಬರೀ ಬದುಕೆ ಅಥವಾ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವೇ? ಈ ಕಥೆಯು ನಿಮಗೆ ನೀಡುವ ಉತ್ತರ, ನೀವು ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. “Manvini Bhavai”ಯನ್ನು ಓದುವುದು ಒಂದು ಅನುಭವ, ಅದನ್ನು ನೀವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಪುಟದವರೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು ಖಚಿತ.