ನಷ್ಟನೀರ್

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕಿಟಕಿಯ ಜಾಲರಿಯ ಮೂಲಕ ಸೋರಿಬಂದು ಕೋಣೆಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಸುಕಾದ ಜ್ಯಾಮಿತೀಯ ಆಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚಾರುಲತಾ ತನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅವಳ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಅಮಲ್‌ನ ನಗುವಿನತ್ತ ಇದೆ. ಹೊರಗೆ ಬಂಗಾಳದ ಶಾಂತ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಒಳಗಡೆ ಹದಿಹರೆಯದ ತುಡಿತ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ದಾಹ. ಇದು ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರ ಮೇರುಕೃತಿ, “Nashtanir (The Broken Nest)”.

ಭೂಪತಿ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವಾಗ, ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಬಳಲುವ ಚಾರುಲತಾಗೆ ಆಸರೆಯಾಗುವುದು ಅವಳ ಪತಿಯ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಅಮಲ್. ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಲಾರೆ. ಅಮಲ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಚಾರು, ನೀನು ಬರೆದ ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಹೇಳು?” ಅದಕ್ಕೆ ಚಾರುಲತಾ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮನದೊಳಗೆ, “ನನ್ನ ಈ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ?” ಎಂಬ ಭಯ ಮತ್ತು ಆಶಯಗಳ ಸೆಣಸಾಟ.

[medium pause]

ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಾಂಪತ್ಯದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಅತೃಪ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಕಾಟ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಹೃದಯದ ಗೂಡು ಒಡೆದಾಗ, ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ನೆನಪಿನ ಚೂರುಗಳು ಮಾತ್ರ.” [short pause] ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ.

ಅಮಲ್‌ನ ನಿರ್ಗಮನ ಮತ್ತು ಭೂಪತಿಯ ಅರಿವು—ಇವು ಕೇವಲ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಬದುಕು ಮುರಿದುಬೀಳುವ ಕ್ಷಣಗಳು. ಈ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ: ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸೇತುವೆಯೂ ಹೌದು. [sigh]

ಈ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ನೋವು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಚಾರುಲತಾಳ ಆ ಗೂಡು ಏಕೆ ಮುರಿಯಿತು? ಮತ್ತೆ ಅದು ಜೋಡಿಸಲ್ಪಡುವುದೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬೇಕು. ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕಾದಂಬರಿಗಾಗಿ ನೀವು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.