ತ್ಯಾಗಪತ್ರ

ಜೈನೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಲುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ನೋವನ್ನು ಕಂಡು ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದ್ದರು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನೈತಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವೇ ಅವರನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ “Tyagpatra”.

[short pause]

ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಒಂದು ಆತ್ಮದ ಕೂಗು. ಮೃಣಾಲ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸ್ತ್ರೀ, ಸಮಾಜ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಬದುಕಲು ಹೋದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ಏಕಾಂಗಿತನ. ಮೃಣಾಲ್‌ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಪ್ರಮೋದ್, ನ್ಯಾಯಾಧೀಶನಾಗಿ ಕುಳಿತು ಅವಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕಥೆಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ: ಮೃಣಾಲ್ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಮೋದನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ಪ್ರಮೋದ್, ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೋತವಳೇ? ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೋ? [sigh] ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವು ಇನ್ನೇನಿದೆ?” ಪ್ರಮೋದನಿಗೆ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನೊಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷ ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಳವಾದುದೆಂದರೆ, ತಾನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾನೂನುಗಳಿಗಿಂತ ಮೃಣಾಲ್‌ನ ಆ ವೇದನೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಸತ್ಯವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಜೈನೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ವಿಶೇಷ. ಅವರು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ಸುಳಿಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. “ನೋವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅನುಭವವಲ್ಲ, ಅದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿ” – ಈ ವಾಕ್ಯ ಮೃಣಾಲ್‌ನ ಬದುಕಿನ ಸಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

“Tyagpatra” ಸಮಾಜದ ಕ್ರೌರ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಎದುರಾದಾಗ, ಸಮಾಜ ಯಾಕೆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೇ ಬಲಿಪಶು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮೃಣಾಲ್ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ‘ತ್ಯಾಗಪತ್ರ’ವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ಸೋಲಲ್ಲ, ತನಗಾಗಿ ತಾನು ಬದುಕುವ ದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ.

[long pause]