ಕಾಲಂ

ಸೇತು. ತನ್ನದೇ ನೆನಪುಗಳ ಹಳೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಆತ, ಕಳೆದ ಕಾಲದ ಕಹಿ ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯ ನಡುವೆ ಸೆಣಸಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಹಳೇ ಪತ್ರ, ಮನದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿರುವ ಪ್ರೇಮದ ನೋವು, ಮತ್ತು ತಲೆಮಾರಿನಿಂದ ಬಂದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕಳಚುತ್ತಿರುವ ನೋಟ—ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದ ಮುಖಚಿತ್ರ.

ಎಂ.ಟಿ. ವಾಸುದೇವನ್ ನಾಯರ್ ಅವರ ‘Kaalam’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ಆ ದೃಶ್ಯವೊಂದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯ, ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಮರದ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಸೋರಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಸುಕಾದ ಬೆಳಕು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮರದ ವಾಸನೆ. ಸೇತು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿನ ನಿಶ್ಯಬ್ದದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಗೋಡೆಗಳ ಬಿರುಕುಗಳ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮಿಯ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ಈಗ ಬರೀ ನೆನಪಿನ ಬೂದಿ. ಆತ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: “ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನಾ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಕಾಲದ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ತೇಲುವ ಮರದ ತುಂಡಾ?”

ಎಂ.ಟಿ.ಯವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ವೈಖರಿಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಅವರ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ಇಡೀ ಜೀವನದ ಸೋಲನ್ನು ಅವರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ‘Kaalam’ ಹೇಳುವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಕಾಲವು ಯಾರನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳೇ ನಮಗೆ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಹಳೆಯ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸಂಘರ್ಷದ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಕಥನ.

[medium pause]

ಲೇಖಕರು ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ. [sigh] ಈ ಕೃತಿಯು ಸಾವನ್ನು ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಜೀವನದ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣದ ಒಂದು ಶಾಂತಿಯುತವಾದ ವಿರಾಮವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸೇತು ಅನುಭವಿಸುವ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಅರಿವು, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಹಸಿರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಜೀವನದ ಅರ್ಥವನ್ನು, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಓದಲೇಬೇಕು. ಸೇತು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಆ ಸತ್ಯ, ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಕಾಲದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬರಿಯ ಯಾತ್ರಿಕರಷ್ಟೇ ತಾನೇ? ಈ ಪಯಣದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ, ‘Kaalam’ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಿರಿ.