ಕಾಯರ್

ಕೇರಳದ ಕುಟ್ಟನಾಡು ಪ್ರದೇಶದ ಕೆಸರುಮಣ್ಣು, ಅಲ್ಲಿನ ಜಲಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಮಾನವನ ಬೆವರು ಬೆರೆತ ನೆಲದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ತಕಳಿ ಶಿವಶಂಕರ ಪಿಳ್ಳೈ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ತಲೆಮಾರುಗಳ ಸಾಲು, ಅಧಿಕಾರದ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಒಡೆತನಕ್ಕಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ನಡೆಸುವ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉಸಿರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರು, ಆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ “Kayar”.

ಕುಟ್ಟನಾಡಿನ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಮನುಷ್ಯರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಎಂತಹ ಕ್ರಾಂತಿಗಳಾದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಸ್ಸಂಜೆ, ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜು ಆವರಿಸಿದೆ. ತೇವಾಂಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗಾಳಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ಹಳೆಯ ಮರದ ಕಂಬಗಳ ಕಮಟು ವಾಸನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ, ಅದನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರಿನ ಯಜಮಾನನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಮಗನ ಕಣ್ಣಿನತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೀಗೆನ್ನುತ್ತಾನೆ: “ಭೂಮಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಲ್ಲ ಕಂದ, ಅದೊಂದು ಪರಂಪರೆ. ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನೀನು ಮನುಷ್ಯ.” [short pause]

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇಳುವ ತುಮುಲ ಎಂತಹದ್ದು? ತಂದೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವವೋ ಅಥವಾ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೋ? ಅವನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, “ಈ ಮಣ್ಣಿಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತೆ ಇಡಬೇಕೇ?” ತಕಳಿ ಶಿವಶಂಕರ ಪಿಳ್ಳೈ ಅವರ ಬರಹದ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲೇ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಇತಿಹಾಸದ ಚಕ್ರ ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗುವ ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ.” [medium pause]

“Kayar” ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಸಮಾಜದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ. ಅಧಿಕಾರ, ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಬಡತನದ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ನಶ್ವರ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತಾನು ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ನಂಬಿ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ತಿರುಳು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಭೂಮಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮನುಷ್ಯ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕೃತಿಯ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಸಾಗರದಂತೆ ಗಂಭೀರ, ನದಿಯಂತೆ ನಿರಂತರ. ಓದುಗನನ್ನು ತನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಈ ಕಾದಂಬರಿ, ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮಹಾನ್ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದುವ ತವಕ ಈಗ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದೆಯೇ? [long pause]