ಆವರಣ

ಮಸೀದಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಂಡಿರುವ ಹಳೆಯ ಶಿಥಿಲ ಗೋಡೆಗಳು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕಲ್ಲುಗಳ ಸೀಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸೋರುತ್ತಿದೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯ ಹಾಳೆಗಳು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿವೆ. ಆ ಕಾಗದಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳು ರಕ್ತದಿಂದ ನೆನೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲ; ಇದು ಅವಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸುವ ಸತ್ಯ. ಇದೇ “Aavarana”.

ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರ ಈ ಕೃತಿ ಕೇವಲ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ಆಧುನಿಕ, ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಇತಿಹಾಸದ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಪರದೆಯನ್ನು ಸರಿಸಲು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣೆದುರು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಂದಿರಗಳ ಧ್ವಂಸ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆಕ್ರಮಣ ಮತ್ತು ಅಳಿಸಿಹೋದ ನೆನಪುಗಳ ನೋವು.

ನನಗೆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಲಯದವರು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ತಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಒಂದು ಗೂಮಿನಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆಯೇ?” [short pause] ಅವಳ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರದ ಬದಲು ಸಿಗುವುದು ನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ತಿರಸ್ಕಾರ.

ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅವರ ನೇರ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಬೆತ್ತಲೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. “ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಉಳಿವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ” ಎಂದು ಅವರು ಸಾರುವ ರೀತಿ ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುತ್ತದೆ. [medium pause] ಈ ಕೃತಿಯ ತಿರುಳು ಇರುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದ ಭಯ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ. ಸಮಾಜವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಸುಳ್ಳಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆದು, ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಸಾಹಸವಿದು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು ಒಂದಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವೇ? [sigh] ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತದೆಯೆ? ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪಯಣದ ಜೊತೆಗೆ ನೀವು ನಡೆದರೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. “Aavarana” ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಕನ್ನಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಮುಸುಕನ್ನು ಸರಿಸಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ಸತ್ಯದ ಈ ಹುಡುಕಾಟದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ, ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಮರು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.