ಅಂಧೇರೆ ಮೇಂ

ಒಂದು ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮಗೇ ಅಪರಿಚಿತರಾಗುವ ಆ ಅನುಭವ, ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಭಾರದಿಂದ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ಕ್ಷಣಗಳು – ಇದೇ ‘Andhere Mein’ ಕೃತಿಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತಿರುಳು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ಭಾರತದ ನಗರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಒಬ್ಬ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕನ ಅಂತರಾಳದ ತಲ್ಲಣವನ್ನು ಮೋಹನ್ ರಾಕೇಶ್ ಇಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಮಂದ ಬೆಳಕು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೋ ಅಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸದ ದಣಿವಿನ ಸುಳಿವು. ಕಥಾನಾಯಕ ತನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗಿನ ಮೌನ, ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಅಂತರದ ಅರಿವು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. [short pause] ಕಥಾನಾಯಕ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮತನ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಪತ್ನಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿರುವ ಆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಆತನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮೋಹನ್ ರಾಕೇಶ್ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾಂತ್ರಿಕತೆಯಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಅವನ ಅಂತರಾಳದ ಕತ್ತಲೆ, ಹೊರಗಿನ ಕತ್ತಲೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು.” [sigh]

ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬೋಳು ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಸಮಾಜದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಬಯಕೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ರಾಕೇಶ್ ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವರು ಎಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅಷ್ಟು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಕಾಣಸಿಗದು. [medium pause]

ಮೋಹನ್ ರಾಕೇಶ್ ಅವರ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ನಿರರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಧ್ವನಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಅವರಿಗಿದೆ. ಈ ‘Andhere Mein’ ಕೃತಿಯು ಓದುಗನನ್ನು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಅರ್ಥ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆಯೇ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಆ ಕತ್ತಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ಕಥೆಯ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು, ನೀವು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮಗುಚಲೇಬೇಕು. ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ಆ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.