ಮೃತ್ಯುಂಜಯ

ಶಿವಾಜಿ ಸಾವಂತರ ಈ ಕೃತಿ ‘Mrityunjay’ ಬರೆಯಲು ಅವರು ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸತತ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದರು ಎಂಬುದು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರದ ವಿಷಯ. ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲೂ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನವಿದೆ.

ನಮಸ್ಕಾರ, ನಾನು ಸಾರಿಕಾ. ಇಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ರಣಭೂಮಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸೂರ್ಯನ ಉರಿಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯ ನಡುವೆ, ಅಳಿಯದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಅರಸುವ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಪುರುಷನ ಕಥೆ ಇದು.

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಪರಶುರಾಮರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಕರ್ಣನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಗುರುವಿನ ತಲೆ ಇದೆ. ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಕೀಟ ಕರ್ಣನ ತೊಡೆಯನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳಿಗೆ ನೋವಾಗಬಾರದೆಂದು, ರಕ್ತದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕರ್ಣ ಕದಲದೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಅವನು ಅನುಭವಿಸುವ ಘನತೆ ಅದ್ಭುತ. ಆಗ ಪರಶುರಾಮರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಯಾರು ನೀನು? ಇಂತಹ ಸಹನೆ ಒಬ್ಬ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಆ ಕ್ಷಣದ ಕರ್ಣನ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಮುಲವನ್ನು ನೋಡಿ: “ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ನನ್ನ ಅಪರಾಧವೇ? ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸೂತಪುತ್ರನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು?” ಎಂದು ಅವನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರವೇ ಅದು—ಸಮಾಜ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸಂಕೋಲೆಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಅಚಲ ನಿಷ್ಠೆ. ದುರ್ಯೋದನನ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸುವ, ಕೃಷ್ಣನ ಆಮಿಷಗಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದ ಕರ್ಣನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ‘Mrityunjay’ ಕೇವಲ ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಅಧಿಕಾರ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಮೃತ್ಯುವನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲುವ ತ್ಯಾಗದ ಕಥನ.

ಲೇಖಕರು ಕರ್ಣನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಹರಿವು ಮೈಮನಗಳನ್ನು ಪುಳಕಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಕರ್ಣನ ಬದುಕು, ಕತ್ತಲೆಯ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ.”

ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ನೀವು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಕರ್ಣನ ನಿಷ್ಕಪಟ ಸಾವಿನ ನಂತರ, ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ. ಆ ಕಣ್ಣೀರು ಕೇವಲ ಪಾತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಮರೆತುಹೋದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ. ಆ ನೋವಿನ, ಅರಿವಿನ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೀವು ಈಗಲೇ ಓದಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?