ಚಿತ್ತಾ ಲಹು (ಬಿಳಿ ರಕ್ತ)

ಅವಮಾನದ ಸುಡುವ ಕೆಂಡದಂತೆ ಕಾಡುವ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಅಂತರಾಳದ ಕಿಚ್ಚು—ಇದೇ “Chitta Lahu (White Blood)” ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮ. ಬಡತನದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರ ಬವಣೆ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರ ನೈತಿಕ ಪತನದ ನಡುವಿನ ಕಂದಕವನ್ನು ನಾನಕ್ ಸಿಂಗ್ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕು ಹಳೆಯ ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಉದ್ದನೆಯ ನೆರಳುಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೀಪದ ಎಣ್ಣೆಯ ಮಸುಕಾದ ವಾಸನೆ ಬೆರೆತಿದೆ. ನಾಯಕನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ದೃಢತೆ, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ತುಡಿತ ಆ ಕೋಣೆಯ ಸ್ತಬ್ಧತೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರದ ನೋವು, ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕೇವಲ ಓದುವ ಅನುಭವವಾಗಿರದೆ, ಅದು ಒಂದು ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ನಾನಕ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಲೇಖನಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಸಮಾಜದ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು ಕಳಚುತ್ತಾ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಮಾನವನ ರಕ್ತ ಕೆಂಪಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಬಿಳಿ ರಕ್ತದಂತೆ ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ.” ಈ ಸಾಲು ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿದೆ. [short pause]

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ಅಲ್ಲಿ ಬಡವನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತನ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ನಾಯಕನ ಅಂತರಾಳದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ: “ನನ್ನ ಹಸಿವು ಅಪರಾಧವಲ್ಲ, ಇವರ ದೌರ್ಜನ್ಯವೇ ನಿಜವಾದ ಪಾಪ.” [sigh] ಇಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಜೀವಂತವಾದ ಆಕ್ರೋಶಗಳು. ಬಡತನದ ರೇಖೆಯನ್ನು ದಾಟಲು ಹವಣಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ನಾನಕ್ ಸಿಂಗ್ ವರ್ಣಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಅವರ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಮರ್ಮಸ್ಪರ್ಶಿ.

“Chitta Lahu (White Blood)” ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸಮಾನತೆಯ ನಡುವಿನ ಶಾಶ್ವತ ಕದನವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಕನ್ನಡಿ. ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ವಿಷವರ್ತುಲದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಮನುಷ್ಯನ ನೈತಿಕತೆ ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ?

ಈ ಸಾಲುಗಳಾಚೆಗಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು “Chitta Lahu (White Blood)” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿ. ಆ ನೋವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಕಡೆಯದಾಗಿ ಸಿಗುವ ಗೆಲುವಿನ ಕಿರಣಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಕಾಯಲೇಬೇಕು. [uhm] ಮುಂದಿನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಕಾದಿದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಲಾರದು.