ಉಚಲ್ಯಾ

‘Uchallya’ ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರಾಳ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸುವ ಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧೀಕರಣದ ಬೇಡಿಗಳನ್ನು ಕಳಚಲು ಹೋರಾಡಿದ ಅಸಾಧಾರಣ ಬದುಕಿನ ಕಥನವಾಗಿದೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮಾನೆ ಅವರು ಬರೆದ ಈ ಆತ್ಮಕಥನ, ಒಂದು ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ‘ಅಪರಾಧಿ’ಗಳೆಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಟಾಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ತಿರುಳು ಸರಳವಾಗಿದೆ: ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಅಪರಾಧಿ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಹೇಗೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ‘Uchallya’.

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮಾನೆ ಅವರು ಕೈಕಾಡಿ ಎಂಬ ಅಲೆಮಾರಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಕಾಯ್ದೆಗಳು ಅವರ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಪೊಲೀಸ್ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ನೋವಿನಿಂದ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಅವರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ನಮ್ಮ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟುಗಳ ನೋವಿಗಿಂತ, ಸಮಾಜ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚು ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು.” [short pause] ಈ ವಾಕ್ಯವು ಅಲೆಮಾರಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲಾಗುವ ಆಳವಾದ ಗಾಯವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಅವರ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು, ಅಲೆಮಾರಿ ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ. ಎರಡನೆಯದು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಜಾತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಅವಮಾನಗಳು. ಮೂರನೆಯದು, ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ಎದ್ದು ನಿಂತ ಬಂಡಾಯ. ಕೆಲವರು ಈ ಕೃತಿಯು ಅತಿಯಾದ ನೋವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದಾಗ, ಮಾನೆ ಅವರು “ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನೋವು ಕಮ್ಮಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮಾನೆ ಅವರು ಕೇವಲ ಲೇಖಕರಲ್ಲ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಅಳಲನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ ಧ್ವನಿ. [medium pause] ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದರು.

‘Uchallya’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲ; ಅದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ. ಅಲೆಮಾರಿ ಬದುಕು, ಹಸಿವು, ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ನಡುವೆ ನಲುಗಿದ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಹುಡುಕಾಟ ಇದು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಈ ಕೃತಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.