ಸಸ್ಸಿ ಪುನ್ನು

“Sassi Punnu” ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವು ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಪಯಣದ ಅಂತಿಮ ಸಾಕ್ಷ್ಯ. ಹಶೀಮ್ ಶಾ ಅವರ ಈ ಕೃತಿಯು ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಲವಲ್ಲ, ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ಒಂದು ಸುಡುವ ಜ್ವಾಲೆ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಂಬೋರ್‌ನ ಮರಳುಗಾಡು. ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಯಿಂದ ಕಾದ ಮರಳು ಪಾದಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಸಾಲೆಯುಕ್ತ ಬಿಸಿಯ ಅನುಭವ, ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿರುವ ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ನರಿಯ ಕೂಗು. ಸಸಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮ ಪನ್ನುವನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ ತುಟಿಗಳು ಒಡೆದಿವೆ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಆಸರೆಯಿಲ್ಲ, ಅವಳಲ್ಲಿರುವುದು ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದ ಛಲ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಸಸಿ ಮರುಭೂಮಿಯ ಕಠಿಣ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಕುರುಬ ಅವಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಸಸಿ ಬಾಗಿದ ತಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಕ್ಷಣ, ಅದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ಭಾವುಕ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ಓ ಭೂಮಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಮಡಿಲನ್ನು ತೆರೆದು ಈ ಅನಾಥಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳು, ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನಿಲ್ಲದ ಈ ಜಗತ್ತು ನನಗೆ ಬೇಡ.” [sigh] ಹಶೀಮ್ ಶಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಓದುಗನಿಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತೇ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಸಮಾಜದ ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಅನಂತತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಸಸಿ ಮತ್ತು ಪನ್ನುವರ ಪ್ರೇಮವು ವರ್ಗಭೇದಗಳ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಹಶೀಮ್ ಶಾ ಅವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಯು ಅಸಾಧಾರಣವಾದುದು; ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಗಮ್ಯವನ್ನಷ್ಟೇ ತಲುಪುವುದಲ್ಲ, ಆ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.” ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದುರಂತವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎರಡು ಆತ್ಮಗಳು ಸಾವಿನ ನಂತರವೂ ಒಂದಾಗುವ ಮಹಾಕಾವ್ಯ.

ಹಶೀಮ್ ಶಾ ಅವರ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಸಸಿ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಸಿವು ಅವಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯಳನ್ನಾಗಿ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ, ಅವಳನ್ನು ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸಿದೆ. ಮರಳು ಸಸಿಯನ್ನು ನುಂಗಿದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಸಾವು ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ; ಅದು ವಿಲೀನ. ಪನ್ನು ವಾಪಸ್ ಬಂದು ಸಸಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಂತಕಥೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಥವಾ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಳಗಿರುವ ಅತೃಪ್ತ ಪ್ರೇಮದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ? ಈ ಪಯಣದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಸಿ ಮತ್ತು ಪನ್ನು ಒಂದಾದರೇ? ಆ ಮರುಭೂಮಿಯ ಮೌನ ಏನನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ? ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಆ ಮರುಭೂಮಿಯ ತಾಪ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ತೀವ್ರತೆಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.