ವಿಷಕನ್ಯಕಾ

ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೋ ಅಥವಾ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಷವೋ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಾಗ ಎದುರಾಗುವ ಕಾದಂಬರಿ ‘Vishkanyaka’. ಪೆರುಂಬಡವಂ ಶ್ರೀಧರನ್ ಅವರ ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಇತಿಹಾಸವಲ್ಲ; ಅದು ಅಧಿಕಾರದ ದಾಹದಲ್ಲಿ ನಲುಗಿಹೋಗುವ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೃದಯಬಡಿತ.

ಮೌರ್ಯರ ರಾಜಧಾನಿಯ ಆ ರಹಸ್ಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಸುಗಂಧದೊಂದಿಗೆ, ಸಾವಿನ ಭಯದ ತಣ್ಣನೆಯ ನೆರಳು ಬೆರೆತಿದೆ. ಚಾಣಕ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಎದುರಿಗಿರುವ ಯುವತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಶೂನ್ಯ. ಅವಳ ಶರೀರವು ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಒಂದು ಮಾರಕ ಆಯುಧ; ಅವಳ ಮುತ್ತು ವಿಷವಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕು.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಚಾಣಕ್ಯ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಮಗಳೇ, ಈ ಮಣ್ಣಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಒಂದು ಯಜ್ಞದ ಬಲಿಪಶುವಾಗಬೇಕು.” ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಮೌನವಾದ ಉತ್ತರ, ಕೇವಲ ಒಂದು ನೋವಿನ ನಿಟ್ಟುಸಿರು. [sigh] ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ, “ನಾನು ಮನುಷ್ಯಳೇ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ದಾಳವೇ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ನರಕವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಲಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು. ಪೆರುಂಬಡವಂ ಶ್ರೀಧರನ್ ಅವರ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರ ಸಾಲುಗಳು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಜೀವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ವಿಷಕನ್ಯೆಯ ಕಣ್ಣೀರು ಬಿದ್ದ ಕಡೆ ಹೂವುಗಳು ಅರಳಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನೆಲವೇ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಯಿತು.” ಇದು ಅಧಿಕಾರದ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಅದ್ಭುತ ರೂಪಕ. [medium pause]

ಲೇಖಕರು ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾಳದ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ತಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು ಎಂಬುದು ‘Vishkanyaka’ ಓದಿದ ನಂತರ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ನೋವು ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯನ್ನೂ ಮೀಟುತ್ತದೆ. ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ? ಆಕೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೋ ಅಥವಾ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೋ? ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ನೀವೇ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಬೇಕು.