ಮನ್ಸಾಯಿ ನಾ ದಿವಾ

ಜವೇರ್‌ಚಂದ್ ಮೇಘಾಣಿಯವರು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಬಳಸಿದ ಮೂಲ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯವಲ್ಲ, ಅವು ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ನೈಜ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಬೆವರು ಬೆರೆತ ಜೀವನದ ದಾಖಲೆಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಸಮಾಜ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಧೈರ್ಯದ ಕಥೆಯೇ ಈ “Mansai Na Diva”. ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟೇ: ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೇ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಬದುಕಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಜವೇರ್‌ಚಂದ್ ಮೇಘಾಣಿ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಜಾನಪದ ವಿದ್ವಾಂಸ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಜನರ ಬದುಕಿನ ನೋವು-ನಲಿವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಿದ್ದ ಅವರು, ಆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಡಲು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೀಪಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ, ಅದನ್ನು ಬೆಳಗುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಭಾಗ್ಯವಂತ.” ಈ ಸಾಲು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಃಕರಣದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

“Mansai Na Diva” ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಂತಿಯಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಯಂತಹ ವಿಧವೆಯೊಬ್ಬಳು ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುವ ಕಥೆ, ಓದುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಬರಗಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗರು ಸೇರಿ ಜಲಾಶಯ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರಯತ್ನದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ವಿರೋನಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದಯಾಳುವಿನ ನಾಯಕತ್ವವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವರು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆದರ್ಶವಾದಿ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಮೇಘಾಣಿ ಅವರು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರವೂ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಸಮರ್ಥನೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟ: ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ. [sigh] ಪಾರ್ವತಿ, ಕಾಂತಿ, ದಯಾ ಮತ್ತು ಜೀಜಾಬಾಯಿಯಂತಹ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು ನಮಗೆ ಬದುಕಿನ ಅಸಲಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವುದರ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ದೀಪಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಹೇಗೆ ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು “Mansai Na Diva”ವನ್ನು ನೀವು ಓದಲೇಬೇಕು.