ಪಂಜಾಬ್ ದಿ ಆವಾಜ್

ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಆತ್ಮವು ಕೇವಲ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಆ ಭಾಷೆಯು ಸತ್ತರೆ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರದಂತೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕೃತಿಯೇ “Punjab Di Awaaz”. ಸಂತ ಸಿಂಗ್ ಸೆಖೋನ್ ಅವರು ರಚಿಸಿದ ಈ ಕೃತಿಯು, ಪಂಜಾಬಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಕೇವಲ ದಾಖಲೆಗಳಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಅದನ್ನು ಪಂಜಾಬಿನ ಮಣ್ಣಿನ ಸ್ಪಂದನವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಸರಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, “Punjab Di Awaaz” ಎಂಬುದು ಪಂಜಾಬಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ನಾಡಿನ ಜನರ ಬದುಕು, ನೋವು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿದೆ.

ಸೆಖೋನ್ ಅವರು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಇತಿಹಾಸದ ರಕ್ತನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಜೀವಂತ ಶಕ್ತಿ.” ಈ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಮಾಜದ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬಾಬಾ ಫರೀದ್ ಅವರ ಸೂಫಿ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆಧುನಿಕ ಕಥೆಗಾರರವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಾಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1947ರ ವಿಭಜನೆಯ ನಂತರದ ಸಾಹಿತ್ಯವು, ಸ್ಥಳಾಂತರದ ನೋವನ್ನು ಮತ್ತು ಗುರುತಿನ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಂದಿನ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಕಾದಂಬರಿಕಾರರ ಕೃತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಲೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ಸೆಖೋನ್ ಅವರು ಅದನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶಕರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಅತಿಯಾದ ರಾಜಕೀಯ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರೂ, ಸೆಖೋನ್ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಮಾಜದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ತಮ್ಮ ಸುದೀರ್ಘ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿ ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿಗೆ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹೇಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೃತಿಯು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರನಂತೆ. ಪಂಜಾಬಿನ ಆ ದನಿ ಇಂದಿಗೂ ಏಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿದೆ.

ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದನಿ ಎಂದಿಗೂ ಆರಿಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ಈ ಕೃತಿಯ ಮೂಲ ಮಂತ್ರ. ಈ ಅದ್ಭುತ ಪಯಣವನ್ನು ನೀವು ಓದಿದಾಗ, ಪಂಜಾಬಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆಳವಾದ ಸತ್ಯಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಸಾರವು ನಿಮಗೆ ಆ ಜಗತ್ತಿನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಪೂರ್ಣ ಪುಸ್ತಕವು ಆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ.