ಕಾರ್ವಾಲೊ

ಮಲೆನಾಡಿನ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿದು ನಿಂತಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ತೇವದ ವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ. ಮರದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ನೀರಿನ ಸದ್ದೇ ಆ ಮೌನವನ್ನು ಮೀಟಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಂತಹ ಮೌನದ ನಡುವೆ, ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಜೀವಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಅರಳಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರು ಸಾಹಸಿಗಳು. ಇದು ಕೆ.ಪಿ. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘Karvalo’.

ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಒಂದು ದಾರ್ಶನಿಕ ಪಯಣ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಾಡಿನ ನಿಗೂಢತೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಜಾನಪದ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ನಡುವಿನ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಅವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ.

ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. Karvalo ಮತ್ತು ಆ ಕಾಡಿನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಮಂದಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ, Karvalo ಹೀಗೆನ್ನುತ್ತಾರೆ: “ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಒಂದು ಕಣವಾದರೆ, ತಿಳಿಯದಿರುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಷ್ಟು.” [short pause]

ಇದರಲ್ಲಿನ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಎಂದರೆ, ಲೇಖಕರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ. ಅದು ನಮಗೆ ಒಣಗಿದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ವಿಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲ, ಅದು ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುವ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನ.” [medium pause]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿಜವಾದ ತಿರುಳು ಅಡಗಿರುವುದು ಮಾನವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ. ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅರಣ್ಯದ ವಿಶಾಲತೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. [sigh]

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಆ ಹಾರುವ ಹಲ್ಲಿಯನ್ನು ಅವರು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಆ ಕ್ಷಣದ ರೋಚಕತೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಗೂಢತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟ ಈ ಪಯಣದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರವೇನು? ಆ ಉತ್ತರವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಓದಬೇಕು. ಇದು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಸೆಯುವ ಒಂದು ಮಾಯಾ ದರ್ಪಣ.