વાઇલ બોડીઝ

એક અજીબ પ્રકારની શૂન્યતા અને ભયભીત કરી દેતી ઉન્માદની લાગણી, જે ૧૯૩૦ના દાયકાના લંડનની હવામાં ભળેલી છે. એવલિન વોહનું “Vile Bodies” એ એક એવો અરીસો છે જેમાં કોઈ પણ પેઢી પોતાનો વિનાશ જોઈ શકે છે.

ચિત્ર જુઓ: શેમ્પેઈનનો છલોછલ ભરેલો ગ્લાસ, કાચ પર અથડાતી ડૂબતી સાંજનો સોનેરી તડકો અને હવામાં તરતી સિગારેટની રાખ. પાર્ટીઓ ચાલી રહી છે, પણ મન અંદરથી ખાલીખમ છે. મુખ્ય પાત્ર એડમ ફેનવિક-સાઈમ્સ, જેનું જીવન એક મજાક બની જાય છે જ્યારે તેનું હસ્તલિખિત પુસ્તક કસ્ટમ્સ ઓફિસરો દ્વારા સળગાવી દેવામાં આવે છે. [short pause] તેનું આખું અસ્તિત્વ એક નાજુક તાર પર ટકેલું છે.

એવલિન વોહની કલમ ધારદાર છે. એક દ્રશ્ય યાદ આવે છે જ્યાં એડમ અને નિના વચ્ચેની વાતચીત એક કરુણ હાસ્ય પેદા કરે છે:
“શું આપણે ક્યારેય સુખી થઈશું, એડમ?” નિના પૂછે છે.
એડમ જવાબ આપે છે, “શાયદ, જો આપણે એ માનવાનું બંધ કરી દઈએ કે આપણે કંઈક મહત્વનું કરી રહ્યા છીએ.” [sigh]

આ નવલકથા એક સામાજિક વ્યંગ છે, પણ તે માત્ર પાર્ટીઓની વાત નથી. તે એવી દુનિયાની વાત છે જ્યાં ‘સત્ય’ પણ એક બનાવટી ચીજ બની ગઈ છે, જ્યાં એડમ અખબાર માટે કાલ્પનિક સમાજિક હસ્તીઓ ઉભી કરે છે. વોહની લેખનશૈલી અજોડ છે, તેઓ લખે છે: “બધું જ આટલું હોલો એટલે કે અંદરથી પોલું અને એટલું જ ઝડપી હતું કે જાણે આવતીકાલે કંઈ બાકી જ ન રહેવાનું હોય.”

“Vile Bodies” એ સમજાવે છે કે જ્યારે સમાજ નૈતિકતા છોડીને ફક્ત ભોગવિલાસમાં ડૂબી જાય છે, ત્યારે કેવી રીતે વિનાશ અનિવાર્ય બની જાય છે. તે હાસ્ય અને ગંભીરતાનું એક અદભૂત મિશ્રણ છે, જે છેલ્લે યુદ્ધની કાળી છાયામાં આવીને અટકે છે.

શું એડમ અને તેના મિત્રો આ અરાજકતામાંથી બહાર નીકળી શકશે, કે પછી આ આંધળી દોટ તેમને સીધા ખાઈમાં ધકેલી દેશે? જેઓ માનવ સ્વભાવના આ વિચિત્ર અને ડરામણા પાસાંને સમજવા માંગે છે, તેમના માટે આ પુસ્તક એક અનિવાર્ય સફર છે.