ધ દા વિન્ચી કોડ

સૌથી વધુ પવિત્ર ગણાતી વસ્તુઓ ક્યારેક સૌથી ઘેરા રહસ્યોને છુપાવવા માટેનું આવરણ બની જાય છે. પેરીસના લુવ્ર મ્યુઝિયમની ઠંડી, નિર્જન ગેલેરીઓમાં એક લાશ પડી છે, જેની આસપાસ દોરેલા રહસ્યમય ચિહ્નો માનવ ઇતિહાસની સદીઓ જૂની સ્થાપનાઓને હચમચાવવાની ક્ષમતા ધરાવે છે. આ “The Da Vinci Code” ની દુનિયા છે.

ડેન બ્રાઉન આપણને લુવ્રના એવા ખૂણામાં લઈ જાય છે જ્યાં જૂના રંગોની ગંધ અને પથ્થરના ઠંડા ફર્શનો અહેસાસ થાય છે. રોબર્ટ લેંગડન, એક સિમ્બોલોજિસ્ટ, જ્યારે મૃત મ્યુઝિયમ ક્યુરેટરની પાસે ઊભા રહે છે, ત્યારે તેમને સમજાય છે કે આ કોઈ સામાન્ય ખૂન નથી, પણ એક પઝલ છે. મ્યુઝિયમની ઝાંખી લાઈટોમાં, લિયોનાર્દો દ વિન્ચીની પેઇન્ટિંગ્સ માત્ર કલા નથી રહેતી, પણ તે સદીઓથી દબાયેલા સત્યનો નકશો બની જાય છે.

એક દ્રશ્ય જે હજુ પણ મનમાં તાજું છે, જ્યાં લેંગડન અને સોફી નેવુ એક કોડ ઉકેલવાનો પ્રયત્ન કરે છે. [short pause] લેંગડન કહે છે, “ઈતિહાસ હંમેશા વિજેતાઓ દ્વારા લખવામાં આવે છે, પણ કલા ક્યારેય જૂઠું નથી બોલતી.” સોફીનો અવાજ કાંપતો હોય છે, જ્યારે તે પૂછે છે, “શું આપણે જે જાણીએ છીએ તે બધું જ ખોટું હોઈ શકે?”

ડેન બ્રાઉનનું લેખન અહીં અદભૂત છે. તેઓ લખે છે: “પ્રતીકો એ માનવ ભાષાના એવા અવશેષો છે જે સમયના દરેક વળાંકને પોતાની અંદર સમાવી લે છે.” [sigh] લેંગડનનું મન સતત ગણતરીઓ કરે છે; તેનો ડર મૃત્યુનો નથી, પણ એ સત્યનો છે જે એકવાર બહાર આવી જાય તો દુનિયાને ફરી ક્યારેય પહેલા જેવી રહેવા નહીં દે.

આ પુસ્તક માત્ર એક રોમાંચક વાર્તા નથી, પરંતુ તે શક્તિ, વિશ્વાસ અને માનવ સંસ્કૃતિના પાયા પર પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન મૂકે છે. શું સત્ય હંમેશા આટલું ખતરનાક હોય છે? જ્યારે તમે “The Da Vinci Code” ના પાના ફેરવશો, ત્યારે તમે માત્ર એક રહસ્ય નથી ઉકેલતા, પણ તમે તમારી પોતાની માન્યતાઓને પડકારવાની હિંમત પણ કરો છો. આ સફરના અંતે તમે ક્યાં પહોંચશો, તે જાણવા માટેનું જોખમ લેવું જ પડશે.