ગૉન ગર્લ

રસોડાની હવામાં સડેલા લોહીની ગંધ અને જૂના કાગળોની મીઠી સુગંધ ભળેલી છે. બપોરના તીક્ષ્ણ સૂર્યના કિરણો બારીમાંથી આવીને લિનોલિયમના ભોંયતળિયા પર લાંબી, ચીતરી લીધેલી રેખાઓ પાડે છે. નિક ડન રસોડામાં ઊભો છે, એની આંગળીઓ ટેબલ પર અસ્તવ્યસ્ત પડેલી વસ્તુઓ પર ફરે છે. એની પત્ની, એમી, ત્યાં નથી. બસ, આટલી જ સત્યતા છે. આ છે ગિલિયન ફ્લિનની નવલકથા “Gone Girl”.

એક દ્રશ્ય છે જે ક્યારેય વિસરાતું નથી. નિક અને એમી વચ્ચેની એ તણાવભરી વાતચીત જ્યારે મુખવટા ખસી જાય છે:
“તારે મને ખુશ રાખવા માટે હંમેશાં પરફેક્ટ બનવાની જરૂર નથી,” નિકે કહ્યું.
એમીએ ઠંડા કલેજે જવાબ આપ્યો, “પણ જો હું પરફેક્ટ ન હોઉં, તો તું મને પ્રેમ કેમ કરીશ?”
તેમના શબ્દો વચ્ચેની ખાઈ એટલી ઊંડી છે કે તેમાં આખા લગ્નજીવનનો અંધકાર સમાઈ જાય છે.

ગિલિયન ફ્લિન એક અજોડ લેખિકા છે. તે માનવીય સંબંધોના એવા ખૂણાઓ ઉઘાડા પાડે છે જ્યાં આપણે જોવાનું ટાળીએ છીએ. તે લખે છે, “લોકો જ્યારે કહે છે કે તેઓ એકબીજાને જાણે છે, ત્યારે તેઓ હકીકતમાં એકબીજાની સજાવેલી છબીને જ ઓળખતા હોય છે.” [short pause]

આ પુસ્તક માત્ર એક ગાયબ થઈ ગયેલી પત્નીની વાર્તા નથી, પણ એ સાબિત કરે છે કે લગ્નજીવનમાં સત્તાનો ખેલ કેટલો ક્રૂર હોઈ શકે છે. તે સમાજના તે પાસા પર પ્રહાર કરે છે જ્યાં આપણે નકાબ પહેરીને જીવીએ છીએ. એમીના મનની અંદર એક તોફાન છે, એક એવી ગણતરી જે ડરામણી પણ છે અને મોહક પણ.

જ્યારે તમે આ સફરમાં આગળ વધશો, ત્યારે તમને સમજાશે કે સત્ય હંમેશાં બે બાજુનું હોય છે, અને ઘણીવાર બંને બાજુઓ જૂઠાણાથી રંગાયેલી હોય છે. નિક એક ખૂની છે? કે પછી તે એક અજોડ કાવતરાનો શિકાર છે? એમી ક્યાં છે, અને શું તે ખરેખર પાછી આવવા માંગે છે? [sigh] આ સવાલોના જવાબ શોધવા માટે તમારે આખું પુસ્તક વાંચવું જ પડશે. અંત સુધી પહોંચતા, તમે માનવ મન વિશે એક એવી સત્યતા પામશો જે તમને અંદરથી હચમચાવી નાખશે.