ஃபைவ் பாயிண்ட் சம்ஒன்

இந்தக் கதையின் இறுதியில், மதிப்பெண்களை வைத்து ஒரு மனிதனின் மதிப்பை அளவிடும் உங்கள் பார்வை முற்றிலும் மாறிப்போயிருக்கும்.

இந்தியாவின் மிகக்கடினமான கல்வி நிறுவனமான ஐஐடியின் சுவர்களுக்குள், மூன்று மாணவர்கள் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். ஹரி, ரையன் மற்றும் அலோக். இவர்கள் தான் ‘Five Point Someone’ நாவலின் நாயகர்கள். அந்த வளாகத்தின் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளில், புத்தகங்களின் வாசனையும், தோல்வி குறித்த பயமும் கலந்த ஒருவிதமான அழுத்தம் எப்போதும் நிலவுகிறது. படிப்பு மட்டுமே உலகம் என நம்பும் அந்த இடத்தில், இவர்கள் மூவரும் வெறும் எண்கள் அல்ல; இவர்கள் துடிக்கும் இதயங்கள்.

அங்கே ஒரு காட்சி எனக்கு இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. அந்த அறையில் மெல்லிய வெளிச்சம் விழுகிறது. ரையன் ஒரு கலகக்காரன். அவன் அந்தப் படிப்பு முறையை நோக்கி, “நாங்கள் எந்திரங்கள் அல்ல, மனிதர்கள்” என்று கோபத்துடன் கத்துகிறான். இன்னொரு பக்கம், குடும்ப வறுமையின் சுமையைச் சுமக்கும் அலோக், தன் கனவுகள் சிதைந்துவிடுமோ என்று நடுங்குகிறான். [sigh] அவர்களின் அந்தப் பதற்றத்தை, அந்த அறையின் மூச்சுமுட்டும் அமைதியை நம்மால் உணர முடிகிறது.

சேத்தன் பகத் இந்த நாவலில் மிக நேர்த்தியாக ஒரு விஷயத்தைப் பதிவு செய்திருப்பார்: “நம்மைச் சுற்றி உலகம் ஒரு பந்தயத்தை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது; ஆனால், அந்தப் பந்தயத்தில் ஓடுவது நம்முடைய வாழ்க்கையா அல்லது பிறர் நமக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த பாதையா?”

இந்தக் கதையின் ஆழம் அங்கேதான் இருக்கிறது. இது வெறும் கல்வி பற்றிய கதை அல்ல. இது நட்பின் வலிமை, பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்பு, மற்றும் தோல்விகளில் இருந்து மீண்டு வரும் மனித மனத்தின் கதை. தேர்வுத்தாளைத் திருடும் அந்தத் துணிச்சலான முடிவு, அதன் பின் வரும் பெரும் சரிவு, மற்றும் இறுதியில் பேராசிரியரின் மௌனத்தில் வெளிப்படும் உண்மை—இவை அனைத்தையும் கடந்து, அந்த மூன்று நண்பர்களும் எதைக் கண்டடைகிறார்கள்?

இந்த நாவல் சொல்லும் பாடம் ஒன்றுதான்: உங்களின் தரம் உங்கள் மதிப்பெண்ணில் இல்லை, உங்களைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களை நீங்கள் எப்படிக் கையாளுகிறீர்கள் என்பதில் தான் இருக்கிறது. [short pause]