നഷ്ടനീർ (The Broken Nest)

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലെത്തുമ്പോൾ, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വിവാഹജീവിതത്തിലെ നിശബ്ദതയെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇത്രകാലം വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന എല്ലാ ധാരണകളും അടിമുടി മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെ ‘Nashtanir (The Broken Nest)’ വെറുമൊരു കഥയല്ല; അതൊരു ഹൃദയഭേദകമായ സത്യമാണ്.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കൊൽക്കത്തയിലെ ഒരു വലിയ മാളികയിൽ, പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ തളച്ചിടപ്പെട്ട ചാരുലത എന്ന സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് ടാഗോർ നമ്മളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഭർത്താവ് ഭൂപതി തന്റെ പത്രപ്രവർത്തനത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, ചാരുലതയുടെ ലോകം ആ വലിയ വീടിന്റെ ഭിത്തികൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്നു. അവിടെ, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തെരുവ് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചാരുലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആഗ്രഹം തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.

മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗമുണ്ട്. ഭർത്താവിന്റെ കസിനായ അമൽ, ചാരുലതയുടെ സാഹിത്യപരമായ കഴിവിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ അവളുടെ മുറിയിൽ വരുന്നു. കനത്ത തിരശ്ശീലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം, മഷിത്തണ്ടിന്റെയും പഴയ കടലാസുകളുടെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞ ആ മുറിയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ ലോകം ജനിക്കുകയാണ്.

അമൽ ചോദിക്കുന്നു: “ചാരു, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഈ കവിതകൾ ഒളിച്ചുവെക്കുന്നത്?”
ചാരുലത മറുപടി നൽകുന്നു: “ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇത് എഴുതുന്നത്? ഇവിടെ കേൾക്കാൻ ആരുണ്ട്?” [short pause]

ഈ ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിലെ അഗാധമായ ശൂന്യതയെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് വെറും സൗഹൃദമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അസ്തിത്വം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ലോകമാണ്. രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ ഇവിടെ അതീവ സൂക്ഷ്മതയോടെയാണ് ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികയിൽ വിരിയുന്ന ഓരോ വാക്കും ഒരു മുറിവിന്റെ ആഴം കാണിക്കുന്നു. “നമ്മൾ ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ളവരിൽ നിന്ന് ദൂരെയാകുമ്പോഴാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദൂരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്,” എന്ന വരി, ഈ നോവലിന്റെ ഹൃദയമാണ്. [medium pause]

സമൂഹവും അധികാരവും പ്രണയവും എങ്ങനെ ഒരു വീടിനെ ‘Nashtanir (The Broken Nest)’ ആക്കി മാറ്റുന്നു എന്നതിന്റെ നേർചിത്രമാണിത്. ഭൂപതിയുടെ ശ്രദ്ധക്കുറവും, അമലിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മടക്കയാത്രയും, തകർന്നുവീഴുന്ന ചാരുലതയുടെ ലോകവും വായനക്കാരെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും.