மைலா அஞ்சல் (கறைபடிந்த அஞ்சல்)

இந்திய இலக்கியத்தின் போக்கையே மாற்றியமைத்த, கிராமப்புற இந்தியாவின் ஆன்மாவைத் துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டிய ஒரு மகா காவியம் “Maila Anchal”. சுதந்திரம் அடைந்த பிறகும் மாறாத இந்தியக் கிராமங்களின் வறுமையையும், சாதியக் கட்டுமானத்தின் கோரப்பிடியையும் இவ்வளவு நேர்மையோடு வேறு எந்த நாவலும் பதிவு செய்ததில்லை.

பனிஷ்வர் நாத் ரேணுவின் இந்த நாவல், பீகாரின் ‘மேரிகஞ்ச்’ எனும் ஒரு சிறு கிராமத்தைச் சுற்றி நகர்கிறது. அங்கே மருத்துவர் பிரசாந்த் குமார் நுழையும்போது, அந்த இடத்தின் மணம் ஈர மண்ணோடும், நோயின் வாடையோடும் கலந்திருக்கிறது. நவீன மருத்துவத்தை அறிமுகப்படுத்த அவர் முற்படும்போது, கிராமத்து மூடநம்பிக்கைகள் அவரை ஒரு அந்நியனாகப் பார்க்கின்றன. [short pause] இந்த முரண்பாட்டை ரேணுவின் எழுத்து மிகச்சிறப்பாகச் சித்தரிக்கிறது.

எனக்கு இன்றும் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் உண்டு. ஊர் பெரியவர் ஒருவர் மருத்துவரிடம் கேட்கிறார்: “டாக்டர் சாகேப், இந்த ஊர் அழுக்கைப் போக்க உங்களால் முடியுமா? அல்லது இந்த ஊரே உங்கள் கைகளில் அழுக்காகப் படிந்துவிடுமா?” அதற்கு பிரசாந்த் அமைதியாகப் பதில் சொல்கிறார், “அழுக்கை நீக்கத் தொட்டுதான் ஆகவேண்டும், அந்தத் தொடுதலில்தான் வலியும் இருக்கிறது.”

[medium pause]

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை என்னவென்றால், அரசியல் மாற்றங்களோ அல்லது அதிகாரப் பகிர்வோ ஒருபோதும் அடிமட்ட மக்களின் வாழ்க்கையைச் சட்டென்று மாற்றிவிடுவதில்லை. சாதியத்தின் வேர்களும், ஊழலும் ஒரு கிராமத்தின் நரம்புகளில் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. தனிமனிதனின் அறமும், சமூகத்தின் வீழ்ச்சியும் மோதிக்கொள்ளும் அந்த இடைவெளியில்தான் இந்த நாவல் உயிர் பெறுகிறது.

ரேணுவின் எழுத்து நடை ஒரு ஓவியத்தைப் போல உயிர்ப்பானது. அவர் ஒரு இடத்தில் எழுதுகிறார்: “மேரிகஞ்சின் காற்று, மாற்றத்தின் வாசனையை விட, பழமை தின்ற எச்சிலின் வாசனையையே அதிகமாகக் கொண்டிருந்தது.” [sigh]