വിഷകന്യക

സൗന്ദര്യം ആയുധമാകുന്നിടത്ത്, സ്നേഹം ഒരു മരണശാസനമായി മാറുന്നു. പ്രണയിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൾ, എന്നാൽ തൊടുന്നതെല്ലാം വിഷമായി മാറുന്നവൾ. ഇതൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്; പക്ഷേ, ഈ കഥയിൽ അതൊരു ദാരുണമായ സത്യമാണ്. പെരുമ്പടവം ശ്രീധരന്റെ ‘Vishkanyaka’ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലേക്കും, ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിസ്സഹായതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കുമാണ്.

[short pause]

മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ചാണക്യന്റെ തന്ത്രങ്ങളും അതിനിടയിൽ പെട്ടുപോകുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതവും ഇവിടെ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മഞ്ഞുകാലത്തെ പുലരിപോലെ തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു മുറി. അവിടെ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ പെൺകുട്ടി താൻ അനുഭവിക്കുന്ന ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നു. വായുവിലെ ഗന്ധം കരിഞ്ഞ മല്ലികയുടേത് പോലെ, അല്ലെങ്കിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിന്റെ ഗന്ധം പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ചാണക്യനും ആ പെൺകുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. “നിന്റെ സൗന്ദര്യം നിനക്കുള്ളതല്ല, അത് രാഷ്ട്രത്തിനുള്ളതാണ്,” എന്ന് ചാണക്യൻ പറയുമ്പോൾ, ആ വാക്കുകളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ക്രൂരതയുടെ മുഴക്കം കേൾക്കാം. അതിന് മറുപടിയായി അവൾ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്; “എന്റെ ഹൃദയത്തിന് അതിൽ എന്ത് പങ്കാണുള്ളത്?” [medium pause] ആ ചോദ്യത്തിലാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ മുഴുവൻ വേദനയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

സമൂഹം അധികാരത്തെയും അതിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെയും എങ്ങനെ നോക്കിക്കാണുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തീവ്രമായ വിചാരണയാണ് ഈ പുസ്തകം. പെരുമ്പടവം ശ്രീധരന്റെ ഭാഷ അതിമനോഹരമാണ്; ഒരു വജ്രത്തിന്റെ മൂർച്ചയും അതേസമയം പൂവിതളിന്റെ മൃദുത്വവും അതിനുണ്ട്. “വിഷം നിറച്ച പാത്രമാണ് താനെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴും, സ്നേഹത്തിന്റെ മധുരം നുണയാൻ കൊതിക്കുന്ന ഒരു പാവം ജന്മം,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടയുന്നു. [sigh]

ഈ ‘Vishkanyaka’ വെറുമൊരു ചരിത്രകഥയല്ല, മറിച്ച് അധികാരത്തിന് വേണ്ടി മനുഷ്യത്വത്തെ ബലികൊടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നേർചിത്രമാണ്. ആ പെൺകുട്ടിക്ക് ഒടുവിൽ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുമോ? അതോ അവൾ വിധിക്കപ്പെട്ട വിഷം സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കൂടി നീറിക്കൊല്ലുമോ? ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ഈ പുസ്തകം നിങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാവണം. അവസാന താളുകൾ വരെ നീളുന്ന ആ നിഗൂഢത നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.