மிருத்யுஞ்சய்

சூரியனின் புதல்வன், ஆனால் வறுமையின் கைதி; அள்ளி வழங்கிய கைகளில் தான் அநீதியின் தழும்புகள். ஆம், கர்ணனின் வாழ்க்கை ஒரு முரண்; அவன் ஒரு தோல்வியாளனாகவே வரலாற்றில் நிலை நிறுத்தப்பட்டான், ஆனால் அந்தத் தோல்விக்குள் தான் மனிதகுலத்தின் மாபெரும் வெற்றி ஒளிந்திருக்கிறது. வணக்கம், நான் சாரிகா. இன்று நாம் சிவாஜி சாவந்தின் காவியமான “Mrityunjay” என்ற புத்தகத்தின் ஆன்மாவிற்குள் நுழையப்போகிறோம்.

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தின் அந்த அந்திப்பொழுது. வானம் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருக்கிறது. கர்ணனின் தேரின் சக்கரம் சகதியில் புதைந்து கிடக்கிறது. காற்றினிலே ரத்தத்தின் வாடையும், எரியும் அம்புகளின் நெடியும் வீசுகிறது. அந்தச் சூழலில் அவன் கேட்கும் அந்த ஒரு கேள்வி: “தர்மம் என்பது விதியா அல்லது என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் தேர்ந்தெடுத்த நீதியா?”

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி என் நினைவில் இருக்கிறது. கிருஷ்ணர் கர்ணனிடம் வந்து, “நீ பாண்டவர்களின் மூத்தவன், உனக்கு இந்தச் சாம்ராஜ்யம் உரிமையானது” என்று கூறுகிறார். அதற்கு கர்ணன் புன்னகைத்துச் சொல்கிறான்: “வாழ்க்கை எனக்குக் கொடுத்தது அவமானங்களை மட்டும்தான், ஆனால் துரியோதனன் எனக்குக் கொடுத்தது என் அடையாளத்தை. இருள் நிறைந்த என் வாழ்வில் முதன்முதலாக ஒளியாய் வந்து நின்றவனிடம் நான் துரோகம் செய்யவா?”

இந்த “Mrityunjay” வெறும் இதிகாசப் புதினம் அல்ல; இது ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதைக்கான போராட்டம். சாதி, வர்க்கம், அடையாளம் என சமூகம் ஒரு மனிதனைச் சிறைபிடிக்கும்போது, அவன் தன் அறத்தை எப்படி நிலைநாட்டுகிறான் என்பதே இந்த நாவலின் ஆழமான வாதம். சாவந்தின் எழுத்து நடை ஒரு கூர்மையான அம்பு போன்றது. ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுவார்: “விதியின் கைகள் என் கழுத்தை நெறிக்கலாம், ஆனால் என் மார்பு எப்போதும் சூரியனைப் பார்த்தே இருக்கும்.”

இந்த புத்தகம் ஏன் உங்களை மாற்றும் தெரியுமா? வெற்றியை நோக்கிய ஓட்டத்தில் நாம் தொலைத்துவிடும் அந்த உன்னதமான மனிதாபிமானத்தை, கர்ணன் தன் மரணத்தின் விளிம்பிலும் எப்படித் தாங்கிப் பிடித்தான் என்பதை நீங்கள் உணரும்போது, உங்கள் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்க்கும். கர்ணனின் மௌனமான வலிக்குள் உங்களை நீங்களே தேடிக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? இதோ, கர்ணனின் கடைசி அம்பு எய்யப்படுவதற்கு முன்பாக, அவன் சொல்லும் அந்த இறுதி உண்மையை அறிய இந்த முழு புத்தகத்தையும் வாசியுங்கள்.